Benim Hikayem

Yılmaya meyilli kişilik bozukluğu

2010-10-03T22:18:00.000-07:00

Blogger'lığı biraz daha profesyonelleştiriyim, Amerika hakkında, motosikletim hakkında, onun bunun hakkında ağzı olan herkes gibi ahkam keseyim diyordum. Sonra bir gaflet anında "next blog" sarmalına kapılıp onlarca blog gezdim.

Yıldım! Ne çok yazan, ne çok güzel resimler koyan, ne çok arkadaşı, subscriberı olna, ne çok anlatan, ne çok dinlenen blogger var ortada... Beni kim ne yapsın? :(

Bir Cumartesi daha çalıştım yorgunum, anlayış lütfen :)

2010-09-25T17:14:00.000-07:00

Buraya her yazı yazdığımda şöyle bir üstünkörü okuyup, kendi kendime "Bu mu yani tüm okul hayatı boyunca her yazdığı ödevin köşesine 'yazar olabilirsin', 'çok başarılı, böyle devam et', bıdı, bıdı ve bıdı yazılan kadının çıkardığı iş" diyorum hep. Yakıştıramıyorum. Vakit ayırmadığım için zenginleştiremediğim her yeteneğim gibi yazı yeteneğimin de köhnediğini, unutulup gittiğini hissediyorum. Sonra neredeyse kimsenin burayı okumuyor olması su serpiyor içime :) Sayfanın tepesindeki sayaç tıpkı sosyal hayatım gibi kurak! :) Ama bütün bunlara rağmen, sonradan, aylar sonradan yani, yazdıklarımı okuyunca hoşuma gidiyor bir şekilde. Edebi değeri değil de, anlattıklarım. O an ne hissettiğimi beceriksizce anlattığımı düşündüğüm yazıların bile sonradan "O An"ı yaşatabiliyor olması bana... Tuhaf... Ama güzel işte...

Not: Resim geçenlerde gittiğimiz, sanki kimse bilmiyormuş ve öğrenmesinmiş de bana kalsınmış gibi adını saklamaktan keyif aldığım "O Yer"den...

Buradalık

2010-08-03T20:30:00.001-07:00

Buradayım... Kaldığım, gittiğim, döndüğüm, bulunduğum yerde...

Cep telefonunu açmayan sinir tipler!!!

2010-05-25T18:47:00.000-07:00

3 gündür bir insan suretinin peşindeyim. 3 gündür 5 dakikada yapabileceği iş için bizi oyalıyor. Ben buradan, Tekir Türkiye'den arayıp duruyor. İlk açtığımız telefonları daha ilk çalışında açan kadın şimdi numaraları tanıdı, açmıyor, sonradan geri dönmüyor, sorularımızı canı istediği zaman maille yanıtlıyor. Ciddi bir sorun için yanıt almaya çalıştığımızı maille, telefonla, herşeyle anlattım. Sanırım kafası basmadı, şimdi de özgüveni olmadığı için "yapamadım" dememek adına nezaketsiz, görgüsüz bir aşağılık gibi davranıyor... Bugünkü sinirimi, ellerim titreyerek ne kadar iş bitirdiğimi ve başka birilerinden yardım alabilmek için kaç değişik kişiye dert anlattığımı dillendirmeye gücüm bile yok!!!

Çay koydum. Bazı akşamlar ilaç gibi geliyor çay bana. Kanımıza işlemiş milletce. Kahveyi seviyorum ama hala öyle içinde süt olmayan, bold kahveyi sabah ayılma niyetine de olsa içemiyorum...

Bazen öyle yılıyorum ki... Neyi, niçin yaptığımı unutuyorum. Niye bu kadar çabaladığımı kendim bile anlayamıyorum. 3 kuruşluk tipler bu kadar mücadele etmeden bir hayat kurabilmişken benim niye hala dalgalı denizdeki kırık sandal gibi batıp çıktığımı bir türlü çözemiyorum...

Şans da yanında olacak insanın. Herkesin sana "ne akıllı kadınsın", "acayip pratik zekalısın" ve "çok cesursun, herkesin harcı değil" gibi cümleler kurmasının bir anlamı yok. Şansın sıfırın altında eksi 56 falan olunca, uzaktan bakıldığında saçma bir şekilde debelenen bir bok böceği gibi gözüküyorsun sadece...

Kafam karışık... Buraya da yansıdı zaten! :) Kedi kızım o aşağılık veteriner kendisini kısırlaştıracağım derken parçalayıp bıraktıktan sonra gece yarısı ateşlenip yere yığılıp kaldığında da benzer birşeyler hissetmiştim. Acil veteriner klinikleri aramaya koyulup, saatlerimi beni ciddiye alsınlar diye internetten benzer rahatsızlıkları araştırıp, notlar alarak geçirmiştim. Günler böyle geçti. Bir gün o acile, bir gün diğerine. Haftasonu bittiğinde artık uykusuzluk, endişe ve korkudan bitmiştik biz de. Ama ben ağlayamamıştım. Ağlamaya vaktim olmamıştı! Ne hazin değil mi? Sonra, Pazartesi gecesi kedi kızım yine yığılıp kaldığında Tekir bana "Hadi, başka bir hastane bul. Bir de onları deneyelim" dedi. Patileri avucumun içindeydi kedi kızımın. Alev alev yanıyordu... Ona rağmen bize hiç sıkıntı vermedi. Koltuğa büzüldü, veterinere çanta gibi taşınıp geri getirilmenin dışında oradan hiç kıpırdayamadı. Göbeğine dokunduğumuzda "mauuuvvvv" diye derinden bir ses çıkarıyordu sadece... "Mauvvvvvv"...

O an koptum. Tekir bana o cümleyi söyler söylemez koptum... Bağıra bağıra ağlamaya başladım. "Gücüm kalmadı" dedim, "gücüm kalmadı".... Yerimden bile kalkacak gücüm, cesaretim yoktu. "Ya ölürse" diye düşünmekten, "Yarın nasıl nefes alırım o ölürse?" diye korkmaktan dizlerimin bağı çözülmüştü. Her gittiğimiz yer sadece bizden bir gecede kaç bin dolar koparabileceğinin hesabını yapıyordu. Birkaçını azarladım, birkaçına insanlık dersi verdim güya... Ama sonuç ortadaydı, kedi kızım ölüme gidiyordu... Bağıra bağıra ağladım... "Gücüm kalmadı" diye hıçkırırken giyindim üstümü, telefonuma 30 mil uzaktaki hastanenin telefonunu kaydettim. Gözyaşlarından önümü göremeden arabaya kadar indim....

Kedi kızımı kurtardık... Ama ben hala bu olayın etkisinden kurtulamadım... Travma! Tam bir travma yaşadım...

Sonraki günlerde kızımın göbeğinde açtıkları o delikten dışarıya iltihap aktığını gördükçe, elimizde şırıngalarla o yarayı temizlerken kızımın attığı "mauvvvv" çığlıklarını ama patisini bile kıpırdatacak hali olmadığını gördükçe yine bittim... Tükendim... Ama devam ettim... İşe gitmeye, eve gelmeye, yine işe gitmeye, alışveriş yapmaya, eve gelmeye, yine işe gidip akşam işten gelmeye devam ettim... Tıpkı şimdi de devam ettiğim gibi... Tıpkı şimdiki gibi.

Herşey hafıza levhalarımıza çentiğini atıyor oysa... Aylar sonra, bambaşka bir konuda, tam da böyle, kendilerini hatırlatmak için derince kazıyorlar yerlerini...

İyi geceler...

P.S. Resim, baharın başlarında çekildi... Adı: Boklu Uğurböceği :)

Yağmurlu bir Cumartesi, yapılacak işler ve utanmaz havayolu şirketleri...

2010-05-22T18:21:00.000-07:00

Yani kalkıp iki sene sonra Türkiye'ye gideceğim ve aylar önceden bilet aldığım British Airways greve gidiyor ha!!! Çok sıkıntılı bir 3 gün geçirdim. Uçuşum iptal edildi edilecek, paramı geri alabilecek miyim, bu saatten sonra bilet bulabilecek miyim ve kaça bulacağım???? Kaç günüm bu sorularla geçti. Uçuşum iptal edildi, birkaç saat sinirden ağladıktan sonra kendime geldim. Üstüne 200 dolar daha fazla vererek başka bir havayolundan, tıkış tepiş bir uçaktan yer aldım ve şimdi acaba overweight parası ödemeden valizleri götürebilir miyim diye hesap kitap yapıyorum...

Utanmasalar aldığın nefesten para alacak havayolu şirketleri... Acilen kilo vermem lazım yoksa kilo başına para almaya başladıklarında fena yakalanacağım...

Gerçek olamayacak kadar çok aksilik oldu şu son bir ayda. Cuma günü patronumla da bir konuşma yaptım. Adam akıllı tehdit ettim, "profesyonelim ben" dedim, "profesyonelce hak ettiklerimi geri verin bana" dedim... Anlayana... Aslında hareket saham o kadar geniş değil burada. Ama yetenekliyim ya sözde, o işte "leverage"m :) 10 yılımı boşuna mı harcadım Türk medyasında... Çekilmeyecek insanların arasında???

TBS bugün aralıksız 5 saat boyunca Sex and The City'nin bölümlerini yayınlayacak ard arda... Bir yandan gözüm orada olarak çantamı toplamalı, havayoluna kakalayıp kakalayamacağımı görmek için bir "öngösterim" yapmalıyım :))

Yarın iş yerinden bir arkadaşa brunch'a gidiyoruz. Maryland'da, yeşillikler arasında bir yerdeler... Akşama da belki bir meksika restaurantında Margarita içeceğiz... Bakalım, planladığımız gibi olacak mı...

Günler geçse de tekirime kavuşsam... Çok yalnız hissetmeye başladım artık kendimi... Bu kadar bağımsız, çalışan, özgür kadın ayakları yeter:) Tekirimle domestik hayatıma dönmek istiyorum biran önce :)))

See ya;)

P.S. Resimler Tekir'im gitmeden gittiğimiz uzuuuuun gezide çekilmişti. Birisi muhteşem yolun resmi, birisi de yorucu bir "ride"ın ardından Starbucks'ta dinlenen ayaklarım. Tall Skim Latté resme girmemiş....Mmmhhhh... :)

Yetinmek ya da yetinememek... İşte bütün mesele bu...

2010-05-16T09:30:00.000-07:00

TLC'de "Moving Up" diye bir program var. Özü birbirlerinin evini satın alan iki farklı aileyi (bazen 3 de olabiliyor) alıp, evi kendi stillerine dönüştürmelerini, bu arada eski sahiplerinin zevksizliğinden dem vurmalarını izleyiciye seyrettirmek var.

İnsanın hayatında duvarın renginin bile önemi var. Ev böyle birşey işte...

İstanbul'daki mutfağımızda oturup uçuk yeşil mutfak dolapları ve limon sarısı duvara bakıp ne kadar güzel bir iş çıkardığımla gurur duyguğum o günler geldi aklıma. Mutfakta oturur, küçük bir mum yakar ve evi yeni baştan yaratırken yaşadığımız sıkıntıları, tekirimle nasıl didindiğimizi, ne kadar güldüğümüzü düşünürdüm sık sık. "Hiç ayrılmayacağım" bu mutfaktan derdim, "Hiç ama hiç"...

Öyle sanmıştım. Sonra gök üstümüze yıkıldı.

Bazen, burda, gecenin bir yarısı bile daha önce hiç duymadığım güzellikte kuşların öttüğü, sakin, tepeden Washington'a bakan evimde otururken "Neden" diyorum yine de. "Neden ben de İstanbul'da mutlu olabilenlerden değilim? Neden kaçmak zorunda kaldım? Neden tırnaklarımla kazıdığım herşeyi şimdi yeniden, üstelik çok daha yılgın ve yorgunken baştan yapmak zorundayım?"

Ne bileyim... Ben buyum işte... Durmayı bilmiyorum ve uslanmaz bir umut aşığıyım. Umudumun olmasını seviyorum. Nietzche "Umut en son kötülüktür" dese de... Bile bile... Sanırım o şiir benim için yazılmıştı. Tam güzelliğini vermeyen Türkçe çevirisiyle: Boğulmak, suyun üstünde kalmaya çalışmak kadar acınası değildir aslında"...

Bıraksam da boğulsam...

P.S. Resim, Tekirim gitmeden önce o çok sevdiğim yoldaki tek tünelin ucundaki ışığı gördüğümde çekilmişti...

Bugün

2010-05-15T09:35:00.000-07:00

Bugün alışveriş yapmam lazım. Türkiye'ye dönüş vakti yaklaşıyor. Hediye, kıyafet vs bir sürü şey lazım. Dün akşam buranın o meşhur tropikal fırtınalarından (!) birinin içinde kaldım. Üstelik motorun tepesindeyken! İlk kez fırtınada motor kullanmış oldum. Daha önce yağmurda bile kullanmamıştım:) Bir ara bir cesaret geldi, baktım uçuyorum yolda, "dur" dedim kendime, "dur, kendine gel":)

İş yerinde unuttuğum telefonumu almak için eve döndüm, motoru garaja bırakıp arabayı aldım. Kaskımdaki yağmur tanelerini bıraktım. Cesaret nişanı gibi, dursunlar dedim biraz :))

İş yerine ulaştığımda silecek bile yetişmiyordu artık. Önümü bile göremeden kapının önüne park ettim. Bekle, bekle, bekle, baktım dineceği yok. Bir cesaret fırladım 10 adım ötedeki kapıya doğru... Bagajdaki şemsiyeyi de almaya cesaret edemedim tabii. Onun için bagaja ulaşmak da en az 5 saniye ederdi zira! İçeri girdiğimde vücudumda kuru bir nokta yoktu! :)))

Neyse ki iş yerinde bir hırkam vardı. Üstümdekileri çıkarıp onu giydim, titreye titreye alışverişe döndüm. Markete girerken az önceki o berbat fırtına bitmiş, akşamın o saatinde güneşin son kalıntısı kaplamıştı havayı. Hep çok tedbirli olan ben dedim ki kendime "amaaan elinde taşıma şimdi şemsiye falan, bitti işte"... Yiyecek içecek alışverişini bitirip marketin kapısına bir geldim ki..... İçerisi şimşeklerle aydınlanıyor, yağmurdan göz gözü görmüyor. LOST adası mübarek! :)))

Yarım saat oturdum, daha doğrusu dışarı adım atamayan birkaç kişiyle birlikte marketin girişindeki güvenli bankta oturup bekledik. Tekirim aradı o sırada. Taksim'e gitmiş, içmişler arkadaşlarıyla. Türkiye'de saat sabahın 3'ü falan o sırada, telaşlandırdı beni. Oysa bana "ballandıra ballandıra kokoreç yediğimi anlatacaktım sana" dedi :)) Kokoreç.... Mmmhhhh... Özlemedim değil. Ama en çok kaymaklı künefeyi özledim :) Bir de çiğ köfte :) Bir de acılı her türlü et işte:) Nerede doğduğumu bilmesem kesin Urfa'lıyım diycem ama....:)))

Neyse... Oyalanmanın faydası yok. Çok işim vaaaaarrr, çooooookkkkk....

Popo Kaydırarak Kuyrukta Yer Tutma-ma

2010-05-11T20:24:00.000-07:00

Eskisinden daha huzurluyum. Başkalarının da etrafımda yaşadığının farkına varmadan evimde oturabiliyorum. Yıllarca bunu istedim. Bundan kaçtım, okyanusun ötesine geldim... Neredeyse iki yıl aradan sonra, şimdi Türkiye'ye tatile gitmeye hazırlanıyorum. Ne kadar tuhaf geliyor. Bir yandan herşeyi unutmuşum gibi, bir yandan da hiç içimden kazınmamış gibi.

Pasaportumun süresini uzatmak için konsolosluğa gittim. Küçük bir pencerede, asık suratlı bir kadın, tek tek isimleri çağırıyordu. Odaya girer girmez serpiştirilmiş sandalyelerde oturan geni tanıdık yüzler bize baktı. Tekirimle büzüşüverdik hemen bir köşeye. Hiç kimsenin yüzünüze adam akıllı dimdik bakmadığı bir ülkede (bir grup hariç) unutuyorsunuz tabii. Genetiği değiştirilmiş organizma olmaya hazır bedeniniz huzurlu metamorfozundan sıyrılıp gerçeğe dönüyor birden... 2 yıla yakın bir süredir ilk kez o küçüçük odadaki yaklaşık 10-15 kişinin yine sıraya girmeyip sürekli birbirlerinin önünde yer tuttuklarını da gördüm mesela. Tuhafsadım. Halbuki megaköy İstanbul'da her gün sıra kavgası veren yine bendim. Hiçbir markette, mağazada adam gibi sıraya giremez çünkü milletimiz. Hep hafif popo hareketleriyle diğerlerini ekarte edip, yana kaykılmalar, omuz üstünden kaş çatmalarla yerinizi belirlemeniz gerekir. Alan belirlemek için köşelere işeyen hayvanlar gibi, ayağınızla eşelersiniz yampiri sırada tuttuğunuz yeri. Öyle yaptık biz de. Gerildik birden. Ben hazırladım bayramlık ağzımı, biz yokmuşuz gibi cart diye gelip önümüze geçen kadına insanlık dersi vermeye, yani nafile laklak yapmaya hazırlanıyorum ki.... tekirim son bir hamleyle başka tarafa bakar gibi yapıp kadının sağından önüne sızdı. Yani aslında duruyor olmamız gereken yere!!!

Arkamızdaki kalabalık da birden arkadaş oluvermiş o sırada, sohbet ediyorlar. Adamın biri "restaurantım vardı benim Washington'da, kapadım" diyor. Kapının girişindeki 3'lü sandalye grubunda oturan, sosyetik teyze kılıfındaki anadolu dedikoducuları tekrarlıyor bir ağızdan "restauranı varmış, mış,mış,mış,mış......" Duyulduklarının da farkındalar belki ama olsun, zaten biz milletçe göstere göstere yaşamaz mıyız hep? Bana bir darallar geliyor. Unuttuğum kötü bir anım canlanıyor gibi. Hoşlanmadığım herkesin hayaleti etrafta geziyor gibi oluyor... Neyse 20 dakika kadar süren acının ardından pencerenin arkasındaki kadına "backup" yapmaya gelen daha güler yüzlü kadın pasaportları uzatıyor bize. O sırada web sitelerindeki bir sorunu anlatıyorum onlara. Üyelik formunun nüfus cüzdan bilgilerini kabul etmediğini söylüyorum ve alttaki uyarı yazısında bunu konsolosluğa bildirmemin, böylece çözümün bulunabilceğinin salık verildiği yazıyı aktarıyorum. Hayatından -her nedense- bezmiş (gelsin de benim çalışma koşullarımı görsün) kadın tersliyor "yazamamışınızdır siz isminizi, Türkçe harf kullanacağaaanız". Hönk! Hadi ya!? Oysa ben mahkeme kararıyla ismimdeki i'yi ve soyadımdaki ü'leri sildirmiştim hemen! Ya sabıırrrr... Yani salak, sana bildirdik işte not falan al, web master mıdır, nüfus idaresi midir sorumlusu söyle git işte dimi! Yoksa randevu için "ille de buraya üye olcanız" dediğiniz sitenize üye olamıycaz 40 yıllık adımızı ve soyadımızı yazarak!!!!

Burada çok daha huzurluyum aslında. Sadece bu bedelleri ödemek acıtıyor insanı. Kaçmak zorunda kalmak. Bilinmezliğin tam göbeğine düşmek, ama yine de daha huzurlu girmek evine...

Kahretsin, Araf bu işte...

Bir Pazar Sabahı Amerika'da...

2010-05-09T13:26:00.000-07:00

Bu Pazar yalnız ve hasta uyandım... Amerika'da... Yalnız olduğumdan mı hastalandım? Yoksa hastaydım da öyle mi uyandım? Aşkım Türkiye'de. Apar topar gelirken halledemediğimiz işler için gitti. Tam gideceği gün o şoku yaşadık...

Kaygan zeminde salınımlar... Hayatımda duymadığım kadar yalanı burda duydum...

Titreyerek kalktım. Midem, barsaklarım, her yerim inliyordu. Gece yiyip içtiklerimi düşündüm, hiçbirinden şüphelenemedim. Sabah 7'de başlayan titreme öğlen 3 gibi ani bir ter boşalmasıyla sonlandı. Şimdi saatin 4 buçuğunda, yani nerdeyse akşama birkaç kala sabah çayımı içiyorum yatakta. Kötü başladı gün. Oysa çıkıp alışveriş yapmam gerekiyordu. Kedi kızımın mamaları azaldı. Aşkımın gidişi onu da bunalıma soktu, yemiyor hiçbir şeyi. Gurme kedi diye takılıyoruz sık sık ama mesele bundan daha derin belli ki...

Burda göçmen olmanın zor bir yanı falan yok. Yani bence yok. Ömrüm boyunca buraya gelmek istemiştim zaten. Çoğunu biliyordum göreceklerimin. Ama başka şeyler var. Sadece sizin gücünüzle alakalı olmayan şeyler. İş yerindekiler mesela, patronlarınız, size iş değil hayat sunmuş, lütfetmiş gibi davranan personel ofisi... Burda zor olanlar bunlar. Ve yalan. Ardı arkası kesilmeyen, hesapsız, kitapsız, insafsız, umarsız, sağım solum YALAN!!!

Günler geçti o trajik konuşmanın üstünden, hala uyuyamıyorum...

Dün gece film rekoru kırdım. Birara sallanan sandalyeyle bedenim bir oldu sandım, gece 2 buçukta zor doğruldum da yattım! Leap Year'ı izledim. İrlanda manzaraları doyumsuz, Amy Adams yine muhteşem ama film basit bir romantik komedi işte. Güldüm ama, baya güldüm. Sonra HBO'da ya da ABC'de hatırlayamadım şimdi My Big Fat Greek Wedding'i izledim. Aslında yıllar oldu izleyeli ama bu ikinci oldu. Çoooook güldüm bir o kadar ağladım. Zaten yine reklamlarda bile ağlayabilen almighty sümüklü modumdayım! :) Ne kadar benziyoruz. Abartılı resmetmişler biraz Yunanları aslında ama müzik, kültür, içiçelik, herşeye burnunu sokan akrabalar, aileler, gürültülü sohbetler... Duygulandım... Santorini'yi hatırladım. Rüyama girsin diye her gün kendimi kurduğum Santori'yi... Ağladım işte...

It's Complicated. En son izlediğim oydu. Meryl Streep ve 30 Rock'la birlikte, yıllar sonra ne kadar iyi bir aktör olduğunu keşfettiğim Alec Baldwin'in filmi. Yeni bir film. Galiba birkaç ay önce oynadı. O da çok güldürdü beni. Argümanlarını sağlam destekleyemeyen bir romantik komediydi ama nihayetinde. Veee bir de netflix'ten internet streamingle My One and Only'yi izledim. Ah Renée Zelweger... Dönem filmlerine nasıl da yakışıyor. Son yıllarda en sevdiğim filmlerden biriydi...

Bunca filmin üstüne kendimi o tuhaf rüyaların içinde bulup 10 dakikada bir uyanmam normaldi herhalde!!!

Olay olalı günler oldu. Hala karışık kafam. Ne hissedeceğimi bilmiyorum... Kırgınım, kırgınız...

Bir çay daha alacağım...

Aylar sonra merhaba bu arada...

The Oscar goes to...

2009-02-22T06:32:00.000-08:00

Erken uyandım bugün. Aslında gece uyudum mu bilmiyorum! Sanırım daldım, uyudum, uyandım, döndüm, durdum, yoruldum. Çok debelenmeden kalkayım dedim. Biraz facebook, biraz gazeteler... Dışarı mı çıksam birkaç dakikalığına? Bir Washington Post alsam ama kafamı dağıtmak için sadece haftasonu eklerine baksam. Onların bile kafayı dağıttığı tartışılır ya!

Akşam Oscar töreni var. Gece Reader'ı izledik tekirimle. Yarısından sonrası anlam kazanan bir filmdi bence. Zamanın Titanic'teki tıfıl Kate Winslet'ı baya olgun bir kadın olmuş. Revolutionary Road'da da Reader'da da ilgimi çekmeyi başardı. Ukalalığıma bakmayın kadın bütün ödülleri topladı neredeyse bu sene! :)

Bu yıl oscar yayınıyla uğraşanlardan değil de izleyenler olmak daha bir mutlu ediyor beni! Onca emek... Takdir görmeden!

Bir gazete alsam. Kuponlar falan vardır içinde şimdi. Amerika'nın hiç almayacağın şeyleri sana aldırma yöntemi:) Tuzağa düştüğünde öyle aldığın para falan yetmez işte!:)

Erken uyandım. Zırvalamak istedi canım işte. Yoksa kime ne, değil mi ama!? :))))

İnsomnimanyak

2009-02-17T04:19:00.000-08:00

Saat sabahın 7.20'si... Saat sabahın 5.41'inden beri düşünüyorum. Acaba en çok kendimden mi nefret ediyorum yoksa nefret ettiğimi iddia ettiğim şeylerden mi? En çok kendimden mi iğreniyorum yoksa şu dışarıda olup bitenden mi? Yanıtı biliyorum. Ama birşeyi değiştiremiyorum. Değiştiremeyeceğim kadar doğuştan (!) geliyor kendimde nefret ettiklerim. Sanki yaşam boyu mücadele etmem için içime bir saatli bomba yerleştirilmiş! Mücadele etmesem patlayıverecekmiş! O yüzden herşeyim sorun, herşeyim zor, herşeyim imkansız! Önceki gece 2 saat uyumuş olmama rağmen bugün sadece 4 saat uyuyabilmiş olmam, sanki o yorgun beden benim değilmiş gibi dikilip kalmam en kanlı canlı kanıtı değil mi bunun? Herşeyim zor, herşeyim sorun...

Saat sabahın 5.41'inden beri düşünüyorum. 6.25'e kadar yatakta bir sağa bir sola, bazen de sırt üstü döndüm durdum. Saat sabahın 5.41'inden beri mutlu olmaya çabaladıkça her gün daha mutsuz olacağıma dair inancım arttı. Artık adımımı atmak bile yoruyor beni. İşe gitmek, işten gelmek, yemek yemek, oturmak, içkiye dayanmak zaman zaman... Ve yine de zor uyumak! Herşey yoruyor beni. Bana herşey sorun, herşey işkence...

Konuşmak istemiyorum. Tanıdığım kimseyle konuşmak, hiçbir şeyi anlatmak istemiyorum! Yalnızlıktan boğulayım ama insanların pis pis sırıttığını görmeyeyim istiyorum! Sabahın 6.25'inden beri jaluzilerini sıkı sıkı kapattığım ama gün ışığının içeri girmesine engel olamadığım salonda düşünüyorum. Oturacak bir koltuğum bile yokken aslında -gerçekte- neye ağladığımı, en çok neden tiksindiğimi düşünüyorum! Kendimden mi, dışarıda ardı arkası kesilmeyen trafikten mi?

Sabahın 5.41'inden beri dinliyorum. Aralıksız geçen otobüsleri, okul servislerini, evin balkon kısmına denk gelen yolun kenrarındaki tümsekte zıplayıp damperini yolda bırakırcasına geçen kamyonların seslerini dinliyorum! Ya da duyuyorum... Dinliyor muyum, duyuyor muyum? Bunca ev, bunca yer, bunca seçenek varken neden bir highway'in (!) dibine oturduğumu soruyorum kendime!...

"Uykusuzluktan yeterince çekmedin mi?"
"Çektim sanmıştım"
"Peki gürültü seni bu kadar köşeye sıkıştırmışken niye kalkıp buraya taşındın?"
"Belki kanıtlamak istedim"
"Neyi?"
"Yol gürültüsüne rağmen uyuyabileceğimi. İnsanların sandığı (!) gibi sorunun bende değil 'dışarıda' olduğunu. Ama tüm bunlara rağmen uyuyabilecek ve onlara haddini bildirebilecek kadar 'rahat' olduğumu!"
"İyi ... yedin!"
"Doğru."

Sabahın 5.41'inden beri düşünüyorum. Doğuştan insomnia eğilimli olmasaydım da bu kadar nefret eder miydim dışarıdakilerden, sabahın yedisinde kalkıp tepinenlerden, gece 2'ye kadar evde mobilya çekenlerden? Böyle olmasaydım da başka şeyler beni yorar da yine aynı nefreti mi duyardım içimde? Kaçmaz mıydım ya da taaa buralara, Amerika'ya? Ya da kaçsam bile umursamadığımdan kuşların, ama gerçekten kuşların cirit attığı bir ağacın köşe başında mı olurdu yatak odamın camları?

Sabahın 5.41'inden beri düşünüyorum. Bu kadar öfkelenmişken artık bir daha nasıl uyuyacağım? Kendimi bu kadar sevmezken ve o evden o eve taşınmaktan bu kadar iğrenmişken günleri, ayları, bu lanet ömrümü nasıl geçireceğim? Sabahın 5.41'inden beri düşünüyorum... Bulamıyorum! Galiba en iyi yaptığım şeye, uyuyamamaya, sonra işe gitmeye, sonra eve gelmeye, sonra bu ayın nasıl biteceğini düşünmeye, sonra ona buna kızmaya, sonra yalnızlık duymaya, sonra çenem kasılana kadar uyumaya çalışmaya, sonra da sabahın 5 bilmemnesinde kalkıp biçare ağlamaya, sonra yine kabullenme-me-ye, sonra yine, yeniden işe gitmeye, sonra................................................................................................... devam etmeliyim... Taa ki bitene (?) dek.

Bakın bugün kimi gördüm!? :)

2008-12-25T17:07:00.000-08:00

Ol-abilmek... Öylece...

2008-12-24T16:29:00.000-08:00

Telefonda konuştum... En yakın arkadaşımla... Bir o bana psikolog bir ben ona... İyi hissettim binlerce kilometre olsa da arada...
Zaten daha iyi hissediyor olmamalı mıydım? Ya da çok mu şey bekliyorum kendimden? Sadece "olsam" ya işte...

Kişi kendinden kurtulmadıkça kurtulabilmiş midir gerçekten?

2008-12-22T20:11:00.000-08:00

Amerika'dayım...

Onca yıllık hayalden sonra???

Kendimi de getirdim mi yanımda?

Evet, maalesef....

Bir Pazar Gecesi Rüyası!...

2008-03-30T13:04:00.000-07:00

*Bu hafta 6 gün çalıştım. Az önce geldim işten. Migrenim günlerdir huzur vermiyor bana... Sorunlar geçmedikçe o da geçecek gibi değil zaten.

*İşten-eve kısa araba yolculuğunun en güzel yanı Dreamgirls filminin soundtrack'ini bangır bangır çınlatmak oldu beynimde... Tapılası iş çıkarmışlar bu müzikalde...

*Kedimin güzel, pembe dudaklarının altında tanımlayamadığımız bir leke çıktı. Kısa bir internet araştırması yaptım, bir hayli canım sıkıldı. Yeni taşındığımız bu semtte nerede veteriner var ki?

*Yarım saat içinde yatmazsam sabah 9'da işte olamam... Off, ev kadını falan olmak istiyorum artık ben!

*Sinema tarihinin "en ...." öpüşme sahneleri hakkında bir yazı yazdım... Uzun günün en keyifli edimi buydu sanırım. Yeniden dergilere yazmak istiyorum. Bir sürü yeteneksiz kaplamış sektörü... (Bu kendimi yetenekli gördüğüm anlamına mı gelmeli???)

*Havalar bu hafta da yağışlıymış! Oysa motoru öyle özledik ki:( Gel bahar, geeeelll...

*Ben bu yaz Amerika'ya gittiğimi ve gözlerimi orada yummak istediğimi söylemiş miydim hiç? (Bkz. Lady Liberty and Me!)

Güvercin berekettir yavrum (Söz-müzik:Dedem)

2008-02-21T11:14:00.000-08:00

İstanbul'a kar yağmadan hemen önce camımıza gelen, çatı katında 6 gün misafirimiz olan, ne versek yemeyen, sonunda muz kabuğu yediğini keşfettiğimiz (!), odayı kümes gibi kokutmayı başaran, sevecen, masum, bir o kadar korunmasız, kolayca yakalayıp balkona bıraktığımız, 10 dakika dışarıda olduğunu anlayamayan, sonra hızla kanatlarını gökyüzüne açan, yan apartmanın kenarından kuyruğundaki beyazı son kez gördüğümüz, ardından başına birşey gelmemesi için dua ettiğimiz, evimize misafir olan ilk paçalı güvercin Püskül!...

Ben... Yine aynı yerdeyim...

2008-02-01T12:33:00.000-08:00

İyi miyim?
Değilim tabii...
Oysa o hep kaçmak istediğim yerden kaçtım...
Yeni bir yerde, yine aynı acının içindeyim...
Ya diğer "gerçek" acılar? Kanser, sevdiğin birini kaybetmek, seni seven birisini bulamama, onu aramak???
Bu da onlar kadar acı, onlar kadar gerçek benim için!
İçimi söken, yarına baktığımda hiçbir şey göremeyecek kadar toprağa çeken beni...
Bugün sevgilimin doğum günü... Bense ona bir ufuk umut dolu kelime söyleyemedim bugün... Bulamadım. İçimi yokladım... Kulaklarımı tüm o "dış seslere" kapamaya çalıştım... Yapamadım... Kendi sesimi, içimdeki asıl beni bulamadım... Yalnız kalamadım... Kalamayacağım da...
Bugün neyse artık yarın da o olacak. Görevim kadar nefesi alabilmek, bunu yaparken de her gün değişik acılar içinde kıvranmak için yaşayıp duracağım... Öldüğümde bile huzur bulamayacağımı bile bile yine de ikinci bir şans dileyeceğim hayattan...
İkinci bir şans: Ölüm???
Yaşam da ölüm de o kadar aynı ki artık... İkisi de umurumda değil... İkisini de istemeyecek kadar tükendi beklentilerim... İkisinde de "daha huzurlu" olamayacağımı bilerek takılıp, asılıp kalıyorum bulunduğum yere... Kendimden tiksinerek, başka hiçbir şeyden değil... Sadece kendimden!
Sahip olduğum sınırlı sayıdaki güzel şeye rağmen, bu acının artık beni hiçbir "dört duvarın" arasında yalnız bırakmayacağını, ruhumu sıka sıka intikamını alacağını biliyorum...
Mutlu olabileceğimi mi düşünmüştüm ki? Buna kendimi ne cüretle inandırmıştım ki? Ne sanıyordum ki? 3-5 günlük mutluluğu bile bana fazla gören bu "yazgının" içinde... Ben? Hangi akla hizmet?
İyi miyim?
Eskisinden bile kötüyüm aslında...
Demek ki...........................................

Ben bitene kadar!...

2007-07-16T13:23:00.001-07:00

Sanırım tek beklediğim ölüm kaldı... Ne olduğunu bilmediğim, yine de bildiklerimden daha "çekici" bulduğum... Değil mi ki sadece umutsuz insanlar korkuyu bilmezmiş? Her gün bir diğerinin aynısına uyanıp, çıktığın yere hiç dönmek istememek... Bunu bilirim işte... Ve budur işte artık çekemediğim! Geceler kabusa döndü iyice... Sadece uyurken değil, uyumak için kıvranırken gördüklerim, duyduklarım asıl kabus! Sadece nefret kaldı içimde tanıdığım. Mutlu olduğum günleri anımsayamıyorum dahi! Zorluyorum kendimi, kısıyorum gözlerimi... I ıh! Ben miydim o herkesin "gelse de gülsek birlikte" diye beklediği???
Bu kadar mıymış yani hayat sandığım şey? Bundan sonrası hep böyle zifir, hep safran, hep acı mı?
Nasıl geçecek peki? Nasıl bitireceğim bileti önceden kesilen nefesleri?
Ya bir daha geldiğimde dünyaya? Yine aynı günahların bedeli omzumda, yine mi bekleyeceğim umutsuzca, ölmeyi...?
Yok olacak şey değil... Zor bunu taşımak. Ancak mecbur olunca biliyor işte insan yürümeyi, devam etmeyi, mutlu görünüp tuvalet köşelerinde gözyaşlarını silmeyi...
Kafamı yaslasam diyorum bazen yastığa, kaldırmasam bir daha... Ve hiçbir şeyi hatırlamasam bir daha, O'ndan başka...
Elimi de tutmasalar, bıraksalar neyse bedeli sökse alsa şeytan içimden istediği şeyi...
İrin akana kadar dudaklarımdan kussam şu hayat diye prova ettiğim şeyi!!!
Yok olacak şey değil... Olmaz böyle yaşamak... Hep başka bir yerde olmayı arzulayıp, yine aynı şeyleri duymak, yine aynı yere dönmek, yine yine yine vazgeçmek...
Biliyorum daha bitmeyecek... Alacak birşeyi kalmasa da dadanacak karanlıklar rüyalarıma... Sesler duyacağım sadece ve ter kokusu, uzayan gecelerde...
Biliyorum bırakmayacak peşimi... Kendimden geçene, içimi sökene dek bu lanet sürükleyecek beni! En derine, en karanlığa, en sevimsize...
Bağıracağım birilerine yollarda, tehditler savuracağım belki... Birileri sonunda alır hakkımı diyeceğim, bekleyeceğim... Kimse umursamayacak oysa!Kimse dinlemeyecek, kimse duymayacak...
Ben hep küçükken yorgana sarılıp hayalini kurduğum dünya zannedeceğim dışarıdakini, ama her çıkışımda o dünyaya yine, yeniden göreceğim ne aptal, ne aciz, ne savunmasız ve ne hayalperest bir fani olduğumu...
Defalarca kaçmak isteyeceğim. Ama ı ıh! Her seferinde başka oyunları olacak alnımda yazan iki perdelik tragedyanın, köşe başında bekleyen beni! Bırakmayacak, ciğerlerimi, gümbür gümbür çarpan kalbimi sıyıra sıyıra kaburgalarımın arasından sökene dek sürdürecek sahnesini... Kapanmayacak perde! Alkışlar olmayacak benim tragedyamda... Oyun değil ki bu, hayat zira! Benim hayatım! Hayatım sandığım yalanım, hayatım sandığım acım, hayatım sandığım karanlığım!
Bitmeyecek, biliyorum, ta ki ben bittiğiMİ kabul edinceye dek.........

Aşkım iyi ki doğmuş!:)

2007-01-30T13:18:00.000-08:00

Aşkım, bugün doğumgünün... Ben ise iş yerindeyim. Yanında olamıyorum. Ama söz veriyorum, hayatının her dakikasında yanında olacağım! (Sen sıkılsan bile!Hani mesela sinemada 'Bu koltuk araları ne kadar dar' diye vıdırdandığımda, sabah asık suratlı kalkıp hayata küsme kararı aldığımda, sürekli iş yerimle ilgili şikayetlerimle seni bunlattığımda falan da!:)) Hayatıma girmiş en tatlı, en kocaman yürekli, en tatlı suratlı, en sevecen, en sevilesi, en yakışıklı, en müthiş şeysin! İyi ki doğmuşsun aşkım! İyi ki seni tanımış, ısrarla peşinden koşmuşum iyi ki! Bugüne kadar yaşadıklarımız biliyorum geride kalacak. Yaşam, sonunda yüreklerimize uygun seçenekler de sunacak (En azından sen tüm iyimserliğinle buna inanmaya devam edeceksin ve ben de katılmak zorunda kalacağım sana;-) ) Şaka bir yana, seni her gün daha çok, daha farklı seveceğim ve sensiz uyumakta yine güçlük çekeceğim. Ama en önemlisi, her gece gözlerimi yumarken beni bu kadar sevdiğin için Allah'a şükretmeye devam edeceğim!(Bak ben de şükrediyorum işte aşkım!:) )

Nice yıllara, el ele girmek dileğiyle aşkım. Umarım bu yıl da benimle gurur duymanı sağlayacak şeyler yapabilirim... Çünkü ben seninle iftihar ediyorum!

Seni çooooook seviyorum!

NOT: Yanında olamadığım için bizim "mırk"ın resmini Times Meydanı'nda bir billboard'a yapıştırıp üstüne "Seni seviyoruz" yazarak bir incelik yapmaya çalıştım. Ama ne yazı gözüktü ne de resmi büyütmeyi başarabildim! Becereksiz de olsam sanırım seni sevdiğimi anlatabildim!:) Gece görüşmek üzere...

Sarmanın ve manevi katkısı ile "mırk":)

Büyüyorum...

2006-12-31T02:54:00.000-08:00

Bugün hem bayram, hem yeni yıla gireceğimiz gün, hem de doğum günüm:) Hepsi birarada! Hediyeler de bollaşıyor böyle olunca:) Birkaç gün önce öğrencilerimle de vedalaştım. Yeni yılın ilk günlerinde yeni iş yerimde çalışıyor olacağım. Kafam karışık, hem mutluyum hem endişeli... Bakalım 2007 nasıl bir yıl olacak. Bir iyi, bir kötü yıl prensibinden gidersek iyi bir yıl olması gerekiyor ya neyse:)
Umarım bu gece bol eğlenceli geçer. Zira 30'lu yaşlarıma giderek yaklaşıyor olmam yeterince ürkütücü geliyor. Eskiden önümde hep upuzuuuun bir ömür var gibi gelirken şimdi geriye kalan ömrümden birer birer eksildiğini hissediyorum yılların. Yaşlanmanın yan etkisi olsa gerek korku başladı!:) Yeni yaşımı ve yeni beklentilerimi, hüzünlerimi, mutluluklarımı yine buradan ve daha sık (!) blogumun vefalı okuyucuları ile paylaşmak dileğiyle. İyi ki doğdum:) (Bir anlamı vardır değil mi doğmuş olmamın:) )

İyi seneler! Huzurlu bayramlar...
Wanna

Ömrümü tüketti bu şehir!

2006-12-20T09:17:00.000-08:00

Bugün ne bunaltıcı gündü! Ne zaman nalsam soluğu blogda almam da blog ile aramdaki çarpık ilişkinin bir göstergesi galiba!:) Bugün okuldan erken geldim eve. Multu mesuttum. Ama yine üst katta yaşayan insan suretindeki yaratıklar öyle çok gürültü yaptılar ki birkaç saat içinde hayatımdan soğudum yine. Tamam, defolup gideceğiz işte bu evden. Direnmeyeceğiz! Ama bir huzur verin ya! İnsan ayağında 5 cm topuklu terlik giyip evi 3 saat boyunca durmaksızın nasıl arşınlar ya? Bunlar cyborg falan mı acaba? Ben bazen yerimden kalkıp mutfağa gitmeye üşendiğimden aç kalıyorum da bu insanlar nasıl hiç oturmadan, evden hiç dışarı çıkmadan, çocuklarına bir hava aldırmadan sürekli bir apartman dairesini müstakil evmiş gibi keyiflerince kullanabiliyorlar?

Çünkü Türkiye'deyiz. Saygısızlık bir meziyet adeta. Cahil ve görgüsüz aileler çocuk yetiştirmeyi ve evde yaşamayı insanları maksimum rahatsız etmek olarak algılıyor. Onların çocukları da büyüyüp vatana millete bir tek gürültü ile katkıda bulunuyorlar. Polise gidiyorsun "Savcıya!" diyor; savcıya gidiyorsun "ha ha ha güldürmeyin beni. Nerede yaşıyoruz. Açtığınız davaya ödeyeceğiniz paraya değmez. Türkiye'de gürültüye karşı adam gibi yasa yok" diyor.

Olmaz ki ama! sonra Avrupalılıkmış, AB imiş. Geçin Allahaşkına! Coğrafi değil kültürel bir sorun bizimki. AB'li olmak değil Avrupalı olmak gerek. Yani bizim 5 nesil daha olamayacağımız şey! Ne dışarıda sıraya girmeyi bilir, ne trafikte adam olmayı bilir, ne apartmanda yaşamayı bilir! Cahildir yine de kendini beğenir, ne bir kitap okur ne doğayı korur, fırsat buldukça sokak hayvanlarını tekmeleyip tatmin olur! Topunuzdan ve topunuzun yetiştireceği çocuklardan nefret ediyorum. Keşke toplumda bazı ayrımlar yerli yeirnde olsaydı da biz de akşamları hafif müzik dinleyen, kitap okuyan, çalışan, eve yorun gelen, dinlenmek isteyen, üreten ve yaratmaya çalışan adam akıllı insanlarla birlikte yaşayabilseydik! Defolup gitmedikçe buralardan huzur yok bana!

Yani hiç huzur yok bana!

Kustuğum nefretten ötürü hassas okuyuculardan özür dilerim...........................................................

Tatille bayılıyorummm!

2006-10-22T12:40:00.000-07:00

Paros'ta Ege'nin kenarında oturup greek coffee (aslında bildiğiniz turkish coffee ama biraz daha aromalısı işte) yudumlarken çektiğim bu dev feribotun resmine bakıyorum ve Şeker Bayramı'na sayılı saatler kala ZENDOG'da okuduğum şu satırları blogumdan uzak kaldığım günlere ithafen hala buradan umudunu kesmemişlerle paylaşmak istiyorum. Önümüzdeki 3 gün İstanbul çevresini tavaf etmeyi düşünüyoruz Tekirimle. Yeni işim felaket bunalttı ya beni, acısını çıkaracağım;)

Ne düşünüyorsak oyuz,

düşüncelerimizden

yükselen her şeyiz.

Düşüncelerimizle

dünyayı oluştururuz.

Saf bir zihinle

düşün ve konuş,

sarsılmazca izleyecektir

mutluluk seni

gölgen olarak.

BUDA / DHAMMAPADA

Hocam, hocam!

2006-09-27T13:13:00.000-07:00

Hoca, ehem bir diğer deyişle öğretmen oldum ben:) Nasıl oldu, ne zaman oldu anlayamasam da şu anda peşimde hocam, hocam diye gezinen yaklaşık 60 öğrencim var. Kafam karmakarışık, elimde defter kalem bütün gün "acaba ne öğretsem, nasıl bir program hazırlasam" diye düşünüyorum. Konik şeyler oluyor (öğretmenler odasında eski tip bir tey çalarla tuhaf müzikler dinleyen hocalar gibi:) ) ben de gülüyorum, geçiyorum:) Buralara pek uğrayamıyorum. Şu iki haftayı bir atlatsam gerisi gelecek sanki. Tanrım, ben ne yapıyorum? Ama paylaşmayı seviyorum! Hoca mı olcam ne?:)

Kahretsin! (Ya da bir başka deyişle "LIFE IS UNFAIR")

2006-09-11T02:57:00.000-07:00

HayatIM yine beni sağımdan solumdan sıkıştırıp son kullanma tarihini bekleyen konserve haline soktu. Nefes alamıyorum. Alır almaz gelicem. Ve biliyorum çok ihmal ettim, en kısa zamanda anlatılacak oncaaaaaa şeyi anlatıcam. Yine, yeni, yeniden: Lütfen bir yere ayrılmayın :)

Tamam, bu işten anlamıyorum!

2006-08-22T14:54:00.000-07:00

Kabul ediyorum. Bu tepmlate olayından pek anlamıyorum. Ama durup dururken blogumun sağındaki "sidebar"ın neden blogun en altına kaydığını ve template'de ne yaparsam yapayım düzelmeyişini anlamıyorum. Böyle durumlarda bilgisayarlardan, 0'lardan 1'lerden, html kodlarından, teknolojinin tamamından nefret ediyorum! Dünya üzerinde etki olmadan tepki olmamalı değil mi? Ben birşey yapmadan blogum değişmemeli! Offf... Gelen giden varsa, onlara şunu söylemek görevim: Kusura bakmayın, ev biraz dağınık. Elimden bukadarı geliyor. Artık birileri bana bir fikir verene kadar bu karmaşayı çekeceksiniz napalım:( Yunanistan gezimi anlatmaya başlayamadım tabii daha. Sinirimi öyle bozdu ki şu blog. Şeytan diyor ki toptan kapat git. Hmm... Yoksa explorer mı bir kazık atıyor bana? Opera falan mı kullansam? Offff.....

Yeniden döndük !

2006-08-14T14:09:00.000-07:00

Veee döndük. Aslında döneli birkaç gün oldu. Bloga bakanlar varsa blogun çehresindeki değişimi de fark etmişlerdir sanırım!:) Sürekli açılan seekmo reklam penceresi ve kayıp duran sidebarımla mücadele etmeye yetecek kadar teknik bilgim olmadığına karar vermem uzun zaman almış olsa da sonunda yeni bir template ile bazı sorunların üstesinden gelebildiğime inanıyorum. Bazen "beceremeyeceğini" kabullenmek uzun zaman alabiliyor. Sanırım söz konusu olan "ben" olunca bu zaman iyice uzuyor! Ama işte geç ve güç de olsa yeni blogum karşınızda. Ben de diğer bloggerlar gibi kendi dizaynlarımı kullanmak, afilli süslemeler yapmak, vs isterdim. Ama buna muktedir değilim. Elden gelen budur. Umut edelim de okuduklarınız sizi burada tutmaya yetsin;)
Dedim ya, döndük:( Santorini, Atina, Paros, Mykonos, İzmir, Foça... hepsi bir rüya sanki:( Yeni işim için sözleşmeye de imza attım. Yine bir sürü "ne istediğini bilmez" adamın birarada toplandığı bir kurum bulmayı başarmışım, kendimi tebrik ederim. Ama işe başlamama daha var. Eh üniversite hocası oluyoruz! Okulların geç açılması bize de yarasın değil mi?:)
Mykonos'ta o gün "kuduran" denize bakarken 11 günde 4 durak gezmenin beni yorduğunu düşünüyordum. "Geri dönme zamanı geldi" diyordum kendime. Şimdi ise kimsenin kimseyi rahatsız etmediği Ege'nin o cennet köşelerinden her restaurant'ın önünde dikilen bir tuhaf adamın "biyrun kebaaap" diye bağırdığı bu köşesine gelmek için neden acele ettiğimi düşünüyorum:( Herşeye rağmen Ege muhteşem. Eski Foça bu yıl bize tarihinin en sıcak denizini sunarak elinden geleni yaptı zaten. Ve buraya resmini koymasam da İzmir lokmaları yine çıtır çıtır ve bol şerbetliydi;) Darısı tatil özlemcilerinin başına. Sıra geldi Yunanistan macerama... Hazır mısınız?:)

Sarman & Tekir YİNE yollarda...

2006-07-23T06:59:00.000-07:00

Döndük... Ama sanki tatilden dönmemişiz de 11 gün madende çalışmışız! Nasıl yorgunuz anlatamam. Tekirimle sürekli "ahh oram, buram, yorgunum" diye söylenedursak da tatlı bir yorgunluk ya bir yandan da kendimizle gurur duymadan edemiyoruz.Dile kolay 11 gün evden uzakta, İngilizce konuşamayan insanlara derdimizi anlatmaya çalışarak tatil yapmışız. 3 günde bir valiz toplayıp 11 günde 4 durak gezmişiz. Şimdi de deliliğimizin bu kadarla sınırlı olmadığını kanıtlamak için yarın sabahın cin saati (bakınız saat 00.06) itibariyle İzmir'e doğru yola çıkıyoruz. Hem de 150 CC'lik yolların fatihi road runner'ımız motosikletimizle!:) Yunanistan'dan cici yan çantalar da aldık motorumuza. Yarın ver elini Balıkesir, Manisa, İzmir... Oradan Foça, Çeşme, Selçuk ve Ege kıyıları. Herkes "deli misiniz o motorla o kadar yol nasıl biter?" dese de biz kararlıyız. Dönünce adalarda çektiğim binlerce resme yenileri de eklenecek. Belki Antiparos'ta yediğimiz bu küçük balıkları bir daha tadamayacağız ya da yazımın başındaki o muhteşem manzarayı bir daha göremeyeceğiz ama içimizde uzakların özlemi hayal kurmaya devam edeceğiz... Beni özleyenlere biraz daha sabır diliyorum:) İzmir'de blogumla bir parça ilgilenme sözü veriyorum. Ama büyük hikaye daha sonra;)
Sevgi ile...
Sarman Wanna

Bekle bizi Ege, geliyoruz...

2006-07-09T03:01:00.000-07:00

Blogum bakımsız bir çiçek gibi soldu, biliyorum. Gelen giden bile olmuyor belki. Counter ilerliyor ama kimlerin beni merak edip etmediğine bakmak için detaylı bir inceleme bile yapamıyorum. Ya da yapamıyordum. Ama o gün geldi çattı. Blogumu ruhumun diğer yarısından devralıyorum. Uzaklara gitmeme saatler kaldı. Geçirdiğim rahatsızlıklar, iş yerinden ayrılabilmek için verdiğim savaş, medyadan uzaklaşıp kendimi akademik hayata vermem, vs vs... Derken işte buradayım. Yıllardır hayalini kurduğum Yunan Adaları seyahatinden birkaç saat uzakta...:)
Tekirimle yarın Atina'ya uçuyoruz. Oradan Santorini, Paros ve Mykonos... Sırtımızda turist çantamız, anı depolayacağız. Verdiğimiz onca savaştan sonra ilaç gibi olacak...Öyle umuyoruz. Dönünce de bolca fotoğrafla blogumu daha çekici hale getiririm diyorum:) Belki eski ziyaretçilerim de gelmeye başlar yine, misafirliğe;)
Uzun zamandır bloglarına bile uğrayamadığım blog arkadaşlarım, kendinize iyi bakın. Size Ege'nin güneşinden birer parça getireceğim, beni unutmayın:)
Sarman Wanna

Ağla-sana!

2006-05-18T03:06:00.000-07:00

Bugünlerde şöyle doya doya, katıla katıla, yana yakıla ağlamak istiyorum. Ama!!! Başımın zonklamasını, burnumun kocaman ve kıpkırmızı hale gelmesini, gözlerimin açılamayacak kadar şişmesini ve bu halde işe gidip de "uyuyamadım da" yalanını -kimsenin inanmadığını bile bile- söylemek zorunda kalmayı istemiyorum. Zaten yalnız değil miyim? Niye ağla-ya-mıyorum???

Gerçek-çi-lik...

2006-05-07T03:30:00.000-07:00

Bu aralar tarif olunamaz bir gerçekçilik sardı beni. Yani gerçekçilik olduğunu sanıyorum en azından:) Eskiden sevdiğim kurgu filmler sarmıyor mesela beni. "Aman da o ordan atladı mı ölmez miydi? Bu da çok fantastik olmuş, vs." konuşup duruyorum film boyunca. Adı üstünde "fictive" şeyler bunlar. Eskiden pek güzel keyif alıyordum bunlardan. "Aman da efekte bak. Ooo sahne güzel kotarılmış" falan. E ne oldu şimdi? Her cümlemin altında bir "gerçekçi olalım lütfen beyler!" tavrı yatıyor. "Hmmm evet yazın güzel bir tatil yapabiliriz ama kendimi maddi bir sıkıntının içine atmak istemiyorum. Gerçekçi olalım. Şimdi o kadar masraf yaparsam yaz sonunda işi bırakma planlarım da suya yatar!" Bu gördüğünüz son kurduğum "gerçekçi" cümlelerden biri mesela! Haydaaa! Hayal kuramıyorum artık ama! Kimi zaman para, kimi zaman iş, kimi zaman sorumluluklar, hastalıklar vs... Sonu var mı ?

YOK!

Aslında bunun salt bir gerçekçilikten daha vahim kökleri olabileceğinden endişeliyim. Ne kökü mü? Kötümserlik tabii ki!

Yani şöyle düşünelim: Gerçekçilik diye adlandırdığımız şey ile kötümserliği birbirinden ayıran nedir? Ne zaman "gerçekçi" davranmaya çalışsam aslında "kötümserlik" yaptığım düşüncesine kapılıyorum zira! Gerçekten ufak sapmalarla ayrılmaya başladığımda daha iyimser yorumlar yapabiliyorum, bir başka deyişle. Ne biliyorum ki zaten tatilden sonra ne olacağını? Ya da o tatili planladığım şekilde yapabileceğimi? Ama gerçekçilik diye adlandırdığım "ince hesapçılık" yüzünden kıpırdayamıyorum. Artık risk de almak istemiyorum çünkü. "Risk-free" olamaz tamam yaşamım, ama "less risky" olabilir pek tabii, değil mi?

Uzun lafın kısası aslında bu gerçekçilik dediğimiz meret bir çeşit kötümserlik bence. Çünkü gerçekleri görmeye başladığımızda öyle sert bir tablo çıkıyor ki karşımıza kötümser olmamak elde değil. Yani belki de GERÇEKte hayat öyle KÖTÜ ki, GERÇEK-Çİ-LİK bunu yüzümüze vuruyor sadece.

Kararsızlık ne büyük acı!

2006-04-30T02:50:00.000-07:00

Evet yoktum bir süredir. Neden "olmadığımı da" pek bilmiyorum. Öyle çok kötü bir dönem geçiriyor değilim. Her zamankinden belki de iyiyim bile. Hem bahar geldi. İşe birkaç kez motosikletle gittim geldim. İş yerinde boş bulduğum her anda "balkon" tabir edilen yıkıntıya çıkıp güneşi dolduruyorum içime. Ama bir an bile beni bırakmıyor şu kararsızlık. Kariyerimi 180 derece değiştirme arefesindeyim. Medyada -sıradan bir tabir olacak ama- dayın yoksa bir yere gelme olasılığın da yok denecek kadar az. Haa tabii bir de yalaka olma ve yükselme şansın var. O da bu yaştan sonra alışmadık bünyede düz durmuyor zaten. Tamam yetenekliyim, çalıştığım iş yerinin -komiktir ama- en iyi akademik eğitim almış şahsiyetiyim. Ama bunlar beni bire yere getirmiyor işte. İşler böyle yürümüyor. Kimi kadın medya çalışanını potansiyel flört olarak görmek istiyor, kimi başka birşey. Benim yükselmek için erkek egosu yükseltecek bir dünya durulum yok ki zaten. Hem Tekirim var. Gözüm tok!:) İş bu kadar basit değil tabii. Biraz disiplinli oldun mu o da birilerine batıyor. Çalışmayan müdür yalakası tayfa seni ufak ufak dışlamaya başlıyor. Tamam seslendirme desen seslendirme, montaj desen montaj, özel haber yap de yaparım! ama haftada 6 gün çalışmaya yokum adamım! (Peh, kafiye de tuttu, anlatmak istediğim de cuk oturdu)

Tamam biraz takıntılıyım. Taktım bu 6 gün işine. İnsan bir haftasonu da kaygı duymadan uzuuun uzuuuun dinlenmek istiyor ya! Yani geçen gün "bari 3 haftadır bir, 1 kişiye 2 gün izin yaptıralım" dedik. Bizim servisin en büyük müdür yalakası gölgesinden korktuğu için ona da taş koydu. Hakkımızı bile isteyemiyoruz, bırak onu almayı! Bir yanda eğitimimle de alakası olduğu için yabancı dil öğretmenliği seçeneği var. Ama kendimi bir türlü öğretmen olarak düşünemiyorum. Benim okulumda okuyan herkes gibi ben de özel ders verdim tabii bir dönem. Öğrencilerimle de hep çok iyi oldu aram. Ama her gün bunu iş olarak yapmak. Bazen bir insanla baş edemiyorken özel okulların çoğu zaman aklı okumak dışında başka herşeyde olan öğrencilerini dizginlemek!? (Aman devlet okullarını hiç almıyim) Bilemiyorum. Ama önümde kısa bir dönem var. Seçeneklerim: Ya bu yazımı da normal çalışanlardan yılda en az bir buçuk ay daha fazla çalışıp sadece manevi tatminle geçirmek ya da öğretmenlik teklifini kabul edip bir tatil yapıp yeni dönemde hayatımın geri kalanını değiştirecek bir adım atmak ... İşin komik ve aynı zamanda sıkıntı verici tarafı ise: İkisini de istediğim söylenemez!:(

Motosiklet sevdası...

2006-04-04T04:18:00.000-07:00

Haftasonu motosiklet fuarına gittik. Aman Tanrım! Ne kadar kalabalıktı. üstelik kalabalığın yarısı cep telefonlarını motorların üstünde bir karış kıyafetler ile poz veren kızlara yöneltip "he he bunu da çekiyom lan, ı hı hı" diyen adamlardan oluşuyordu! Forumlarda da bakıyorum, fuara giden kızları çekmiş. Yani motosiklete ilgi bir yoğun bir yoğun sormayın!:) Zar zor insan seline kapılıp mont bakmaya çalıştık. Bir monta aşık olmayı başardım!:) Ne yazık ki neredeyse tüm motosiklet aksesuarlarında olduğu gibi o da uçuk bir fiyata idi. Aklımın bir köşesine yazdım aşkımı. Alacağım seni, bekle beni!:) Dün de tekirim motosikletimizi kış ikametgahından çıkardı. Ben iş yerinden sürekli arayıp "Aşşkııımmm, ne zaman gelicen bu tarafa? Hani vaktin olursa diye diyorum. Hava da süper. Azıcık tur atardııııııkkk" diye ağzımı yaya yaya şımarınca Tekir'im de dayanamadı, geldi:) İş yerine çaktırmadan 15 dakikalık bir Yıldız-Beşiktaş-Dolmabahçe turu attık geldik. Allah'ım ne kadar güzel bir his bu yaaaaa. Hem Tekir'ime de yeni dizlikleri, eldivenleri, güneş gözlükleri pek yakışmıştı. Nazarım değmesin diye bir sürü "tüh tü tüüü" yaptım durdum:) Bugün ise hava karanlık. İstanbul'a bir türlü "sürekli bahar" gelemiyor!:( Bekliyoruz ama... Motosikletimiz de artık yazlık ikametgahında (yani evimizin çok yakınında) bıırrrn bııırrrrrrnlamayı bekliyor, bizim gibi...

Günler uzuyor...

2006-03-27T11:48:00.000-08:00

Pazar akşamı... Saat 19.10 suları... İşten çıkıp Tekir'i almak için onların kanala doğru gidiyorum. Aman Tanrım! Hava aydınlık. Geç ayılıyorum! Saatler ileri alındı ya! Bahar geliyor ya! Artık iş yerinde balkon molaları verip kendi dünyana kaçmak daha kolay ya! Ve en önemlisi bırrrn bırrrrrrrrrrnnnnnnnn vakti yaklaşıyor ya! Honda da 400 CC'lik bir motor getirmiş. Aman da keyfim yerine geldi birden! Sanki tatilim varmış da dünyayı o motorla gezermişim gibi!:)

Bilsem de- ben de- yok! Olmuyor!

2006-03-16T12:23:00.000-08:00

İnsan hayatında zaman zaman keder olabilir. Olmalı da zaten. Bana kalırsa, keder çakraları açar. Göremediğiniz şeyleri görmenizi sağlar. Tıpkı işiniz yüzünden mızmızlanırken birden kolunuzun tutmamaya başlaması ve birden kendinizi işe yarar, daha çok çalışan biri gibi görmek istemeniz ve işe sarılmanız gibi. Keder ile aslında nefes almaya değer ne çok şey olduğunu görürsünüz. Ya da "kanıksadığınız" şeylerin aslında nasıl da ruhunuza gıda ufak ayrıntılar olduğunu. Ama herşeyin azı karar ya işte! Keder de az olmalı. Bunu hayatın "mutlu olunmaya gelinen" bir yer olduğuna "inanarak" söylemiyorum ama. Bunu söylüyorum çünkü hayatın her gün yeni sürprizler -çoğunlukla kötü sürprizler- hazırlayan bir kuklacı olduğunu bilsem de herşeyin kararında olmasının doğada hayatta kalmanın baş koşullarından olduğuna inanıyorum. Fazla mutlu hayatlar, insanlar çevrelerinde öyle derin kıskançlık uyandırırlar ki bir süre sonra etraflarındakilerin gittikçe keskinleşen pençeleri mutlaka canlarını acıtır. Çok mutsuz insanları ise çevrelerindekiler görmek istemez. Her ne kadar insanoğlu kendinden daha çok acı çeken birilerini gördüğünde haline şükrederek anlık mutluluk gel-gitleri yaşasa da evrenin yasasıdır herkes etrafında kendini iyi hissettirecek ve eğlendirecek insanlar arar. Kimilerimiz bunu daha fazla inkar eder ve kendi cehennemimizin parçalarını bize yansıyan diğer zebani arkadaşlarımızda ararız sadece. Ama dedim ya, kararında olmalı herşey. Ne çok mutlu ne de çok mutsuz. Acı çekmeye gelsek de keşfedilecek bir dünyanın önümüze sunulduğunu aklımızda tutup ara sıra mutlu olmak mesela. Ya da sorunsuzluğu aramak değil de sorunlardan daha kolay sıyrılabilmek için "hazırlıklı" olmak. Böylece ne mutlu ne de mutsuz, hem ondan hem bundan, arada derede ama daha "huzurlu" bitirmek duvara attığımız çizikleri.
Keder de olmalı elbet. Ama şu içine düştüğüm cinsinden olmamalı! Karşı geldikçe dalgalandırmak keder denizini ve uzandıkça daha dibe batmak...İnanın katlanılmazı zor bir şeydir. Bunları söylüyorum çünkü artık nefes alamıyorum. Ağzımdan dökülemeyen bu sözler ancak yazılıyor böyle kökünü, gelişini-gidişini, okuyanını, sevenini, nefret edenini, hatta gıpta edenini (nasıl bir hastalıklı ruh hali olursa artık bu!) tanımadığım bu sayfalara. İlk başlarda bir "çığlık" sandığım satırlar aslında kendime itiraflarımdan başka birşey değilmiş oysa! Nasıl ki her birimiz "en güçlü olmak" ve "bedenimize sokulan bu "enerjiyi" herşeyin pahasına taşımak için çaba harcıyoruz "ömür" denilen "faz" boyunca...İşte ben de biliyorum ki ne kadar aranır, sevilir, istenirsek o kadar da yalnızızdır hayatta. Çünkü biz insanoğulları "dengeyi" bulamasak da doğa gizliden kendi "denge kanununu" uygular yaşamlarımıza. Keder de az olmalı, düşünce de, nefret de, umut da umutsuzluka, kalem de, kağıt da, hatta klavyeler, web sayfaları, bedava depolama alanları, acı, susuzluk, ağrı ve en son yaşam da! Az olmalı, karınca kararınca...

Kedi ve flört üzerine...:)

2006-03-07T06:21:00.000-08:00

Bizim cam kuşunun en son ve en sevimli resimlerini buraya ekledim. Meraklılarına duyurulur:) Ne demişler: Kediciğiniz sizinle flört ediyorsa onu meşhur etmemek olmaz:)

Mea Culpa*

2006-03-05T07:37:00.000-08:00

Bazen hakikaten kimsenin umurunda olmadığımı düşünüyorum. Ve buna inanıyorum:) Mesela günlerdir süren "yokluğumu" seslerini bile bilmediğim blog okuyucularının fark etmemiş olması yeri geliyor incitiyor beni:) Ama çok uzun sürmüyor. Yalnız geldik, yalnız öleceğiz düşüncesine inananlardanım çünkü ben. Bu gerçek beni üzmüyor değil ama. O ince ayrıma dikkat etmek lazım. Sadece bu üzücü gerçeği başkalarından daha fazla kabulleniyorum. Ben ki işe girmesi için referans olduğum ve lobi yaptığım bir arkadaşımdan yakın zamanda kazık yemiş bir insanım:) Kim tutar, ne şaşırtır beni:) Ama kişinin başına gelenler biraz da kişinin kendisiyle ilgili değil midir her zaman? Bir seçim, bir karar, bir an sebep olmaz mı herşeye? Mesela "dünyanın en hastalıklı insanları" listesinde (olsaydı yani böyle birşey!) üst sıralara oynamaya aday BEN, zamanında tüm bu başıma gelenleri hak edecek birşeyler yapmış olabilir miyim? Yani sağ kolumda karıncalanma ile başlayan sinir sıkışması da yine benim o ne olduğunu bilmediğim ama artık işlediğimden emin olduğum günahlarımdan birinin sonucu olabilir mi? Bir hastalıktan endişe ederken bir başka abuk hastalığa yakalanıp bir süreliğine diğerini unutmamı yine de hayırlara vesile olmuş bir gelişme olarak mı algılamalıyım?

Aslında çok istediğimi sandığım şeyleri yeterince isteseydim kesinlikle elde edeceğime dair şüphelerimi ne kadar ciddiye almalıyım ya da?

Veya sinir sıkışması bahanesiyle son birbuçuk yılda aldığım 20'ye yakın kilogramcığı vermek için küçük de olsa bir adım atmış olmamı sevinçle mi karşılamalıyım? Aynaya bakıp "ne yaptım ben kendime?" derken kilo verme motivasyonumun sürekli düşmesini de görmezlikten mi gelmeliyim? Bahar gelse de motosiklete binsen, hayatın tadını çıkarsam derken sağ elimi kullanmamak zorunda bırakılmamda nasıl bir mucize görmeliyim acaba?

Yazmam gereken reklam metinleri, bu işten kurtulmak için başvurmam gereken yerlere yazacağım cover letter'lar, bitirmem gereken program önerileri varken hala kendimle uğraşıyor olmam kendime duyduğum öfkeyi de artırmalı mı?

Kısacası, ne yapmalıyım? Hemen bugün birşeylerin değişeceğine inanmaya mı başlamalıyım yoksa her inanışımda hayatın başka bir yönden yumruk attığını anımsayıp tedbirli davranmalı ve mutsuz mu olmalıyım?

Ne yapmalı, nasıl kurtulmalıyım?

*Suçluyum

alter ego

2006-02-23T12:16:00.000-08:00

İlgilenenlere duyurulur: Alter egoma yeni resimler eklendi!

Sarı papatya...

2006-02-21T12:44:00.000-08:00

Çok değil, kısa bir zaman önce -yani üniversitedeyken falan- herşeyi yapabileceğime inanırdım. İstediğim gibi bir iş bulacağıma, çalıştıktan sonra adım adım kariyer basamaklarını ardımda bırakacağıma, o çok sevdiğim smart roadster arabayı bşr yıl içinde maaşımdan kenara para atarak alabileceğime ve üstünü açıp E-5'te sürat yapacağıma, karar verdiğim an bir çocuk sahibi olup onun kokusuyla güne uyanacağıma, sevdiğim adamı elinden tutup her yaz tatilinde dünyanın bir başka köşesini kleşfedeceğime, ucuz motellerde konaklayıp bol bol alışveriş yapacağıma, vs vs... İNANIRDIM. Ama gerçekten! Saf mıydım, genç miydim onu siz söyleyin ama umut doluydum. Bir kapı kapanır, bir diğeri açılırdı nasıl olsa! Bir sürü yeteneğim vardı. İster seslendirme yapardım, ister dergilere aylık yazılar hazırlardım, uygun zamanı bulunca da şöyle kelli felli felsefe kitapları çevirirdim. Kimbilir belki o yıllara kadar ne istesem yapabildiğimden, en azından kafamı kullanarak ilerlemeyi başarabildiğimdendir bu inancım. Hatta işe başladığım ilk yıllarda da hala inancımı yitirmemiştim. Huzurlu bir ev, o evin içinde kitap okuyabileceğim sevimli bir köşe, her yerde mumlar, kapıda bir Harley! Kimileri gerçek oldu, kimileri yarım kaldı, kimi hayallerimin yanına dahi yaklaşamadım sonra. Gittikçe kötümser oldum. Baktığım her bina, her insanda kötülüğün taaaa kendisini görür oldum, korkmaya başladım. Yeteneklerim ya da güleryüzümle değil başka meziyetlerimle yükselebileceğimi gördüm. İşe küstüm, o işe giren kendime sonra...

Herşey sarpa sarmaya başladı işte o anda.

Bir buçuk yıl önce içimde başlayan çürüme son sürat devam ediyor. Sahip olduğum şeyleri göremediğim gibi, başka şeylere sahip olabileceğime dair tüm inancımı da yitirdim. Hep "şu olduğunda, bu olursa, ama şu da değişirse" der oldum. "Eğer"ler çoğaldıkça hayatımın "beyaz" noktaları azaldı sanki. Kurudum, sevgilinin aldığı ve büyük bir şevkle vazoya koyulan çiçeklerin bir köşede unutulması gibi unutuldum; eskiden nasıl bir çiçek olduğumu unuttum. Sarı, küçük, kendi halinde, sabahları evin içine sızan güneşe gülümseyen, şefkat delisi sarı papatya değil miydim oysa ben? What have I become? (O çok sevdiğim filmde hayatı cehenneme dönen aktörün söylediği gibi....)

Programcıyım, programcısın, programcı...

2006-02-14T04:41:00.000-08:00

Yine program projeleri peşindeyim. İnsanoğlu hayal kurmaktan bir türlü vazgeçmiyor. Son 1.5 yılda öyle çok uumtlandım, öyle çok hayalkırıklığına uğradım, öyle çok düşüp öyle çok yeniden ayağa kalktım ki... "Bir daha olsa ne olur ki" demeden edemiyorum. Dün Tekirimle oturduk, kamerayı şöyle koyarız, anonsu böyle çekeriz diye bir yandan kafaları çektik bir yandan da hayallere daldık. Şu kafamdaki binlerce şeyi hayata geçirmeden medya kariyerime son vermeyeyim dedim ama bu yaptığım işi de daha fazla yapamayacak kadar sıkıldığım için başka tekliflere sıcak bakar hale geldim. Bu da bizim ülkede bizim kuşağın sorunu sanırım. Birşeyler için geç olmadan kariyer hedefini belirlemen ve öyle ilerlemen gerekiyor. Zira "ben sevdiğim işi yapacağım" demenin bedeli ağır olabiliyor. Yani haftanın 6 günü sürekli bir bültene birşey yetiştirmek için çalışmak istemiyorsam biran önce birşeyler yapmalıyım. Ama okuduğum bölüm bütün bunlarla ilgili. Böyle sözel, yazısal şeyler işte...Kalkıp "hadi ben kafama göre halkla ilişkilere geçeyim" diyemezsin. Hal böyle olunca insanı, özellikle de kaygılarla kürek çeken "ben"i bir telaş alıyor. "Hemen karar vermeliyim. Hemen harekete geçmeliyim. Yazdan sonra da programa dair bir gelişme yoksa medyadan çekip gitmeliyim" vs vs... Yine aklımdan aynı şey geçiyor: "Yukardan bir ışık huzmesi yayılsa şöyle evrenime de bana "şu daha doğru, şunu yap a be kızım" dese... Dese de ben de kendim karar verip kendi hatalarımın sonuçlarına katlanmak zorunda kalmasam:) Di mi ama:)

Karlar düşüyor ben de ağlıyorum...

2006-02-08T02:35:00.000-08:00

İstanbul ikinci kez kar altında. Ben ise Gece'nin "Kayboldun yine" cümlesi üzerine birden irkilerek kendime geldim. Aslında ne kadar kaybolmak istediğimi de anladım o cümle ile... Yarın bu işe gelmemek, oturduğum semtten uzaklaşmak, fosur fosur sigara içilmeyen, camları olan, güneşli bir ofis bulmak için iş aramaya devam etmek... Off... Bunlar ne yorucu! Bütün bunları göğüslemeye çalışmak ve defalarca hayalkırıklığına uğramak yerine "kaybolup gitsem"... Güzel olmaz mıydı?
Tekirimin de canı sıkkın bu aralar. Medya mensubu olmak yorucu birşey. Pazar günü -mesela- tekirime yardımcı olmak için onların programına katkıda bulundum. Ama ne felaketti. Sesçi hangi düğmeyi açacağını bilemedi, yayına 30 saniye kala Türkiye'nin o "büüyyyüüüüük" televizyonunda tam bir acze düşülmüş herkes etrafta koşuşturuyordu! O günden beri sinirimizi üstümüzden atabilmiş değiliz. Hala program yapmaya çalışıyorum ya şu sektörde. Mankenlerden, patron yeğenlerinden, patronların işini bitiren iş adamlarının kızlarından yer kalacak da ben de kendi programımı hazırlayıp sunacağım! Peh... Ancak "peh" diyebiliyorum bu boş hayale yani:)
Neyse, işte Gece... ve diğer okuyucular, tüm uğrayanlar... Ben iki ileri üç geri adım adım sayıyorum yerimde. Anlatacak ne çok şey oluyor ama iş yerimde bilgisayarımın konumu evde de bitmeyen gürültü rahat vermiyor, yazamıyorum. Ama bugünler geçip başka kötü günler geldiğinde en azından bu şartların değişeceğini biliyorum:)
Karda da mahsur kalmama bir izin vermediler ya... Ne diyeyim:)

İstanbul kar altında-ymış!? :( Peh...

2006-01-23T12:47:00.000-08:00

Günlerdir "kar geliyor" çığlıkları atılıyor. Kardan hem çekinen hem de ardında kısa bir tatilin hınzır olasılığını gören her İstanbullu gibi ben de uzun günlerdir evde mahsur kalmayı bekliyordum. Pazar gecesinden başladım cam kenarını arşınlamaya:

Sarman: Aşkııım... Yağmıyo işte. Yarın yollar açık olur, işe gitmek zorunda kalırım. Ooofffff... İstifa etsin meteorolojidekiler yaaaa...

Tekir: Aşkım, dur sabret. Gece yağarsa tutar belki...

I ıh... yağmadı. Sabah kalktığımızda kar denemeyecek kadar bir beyazlık vardı arabamızın üstünde. Peh... Ben de kar üstü bozulan kombimizin tamirini bekledikten sonra tekirle yola çıktım. Hiç öyle toplu taşımmış maşımmış... Havamda değildim... Neyse efenim. İşe gittim, çalıştım derken öğleden sonra servislerin 16.30'da olduğunu söylediler. Ben de Ya Allah deyip elimdeki 3 haberi ışık hızıyla okuyup, montajlayıp yola düştüm. 2 saat sonra evime 4-5 kilometre uzaktaki bir durakta servisten inebildim. Bekle dur ondan sonra. E-5'in göbeğinde, kaderdaş bir sürü İstanbul çilekeşiyle birlikte tipiden mi kaçarsın, gelen minibüslerin soluk yazılarını mı okursun.. Puuff. 15 dakika beklemişim ama biraz daha binemesem otobüse ayaklarım kalıp halinde asfalta yapışacaktı soğuktan. Neyse otobüs ayrı bir dert. Kornalar, kavga edenler, kara ve buzlanmaya rağmen şerit aralarında slalom yapan İstanbul bitirimleri, pardon şöförleri! Eve 3 saat sonra ulaşmıştım işte. Aşkım yemekler hazırlamış. Beni almak için durağa çıkmış ama bir türlü buluşamamışız. Evin önünde kuyruksuz kedimiz Palamut'a da sordum ama tekirim çıkarken nereye gideceğini söylememiş belli ki ona. Neyse işte. Çok sıradışı bir macera olmasa da benim için kaygı içinde "ha yolda kaldık ha kalcaz" diye düşünerek geçirdiğim bir 3 saatlik kar macerasıydı bu da. Birkaç senedir yolda mahsur kalmadan atlatıyorum ama hayırlısı:) Ha şu Palamut olayına gelince. Kendisi sırt desenleri palamuta (balığa) benzediği için bu adı almıştır efenim. Ancak son zamanlarda üstündeki sokak kedisi ürkekliğini atıp kocamla oynaşır hale gelmiştir. Öyle ki Freud kedileri kanepeye yatırsa kendisine "bebekliğinde miyavlamayı öğrendiği ilk günlere takılıp kalmış" diyeceği kediciğimiz kocamın camdan "pisi" diye çığırınmasına saatlerce miyavlayarak cevap vermektedir. Hatta zaman zaman mutfağa gittiğimde kocam camda o balkonun dibinde birbirlerine serenat yaparken yakalamışımdır kendilerini. Hımmm... kocamla kırıştırmak haa:) Yine de kıyamadığım bir sevimliliği var. Az önce tavuk suyuna ekmek verdik kendisine. "Karda buzda aç kalır şimdi" dedik, kıyamadık ...

Oradan, buraya, buradan oraya uzanan yazıma yüzünüz suyu hürmetine son vereyim diyorum. Ne dersiniz?:)

Ha son bir şey daha:

Yarın kocamla evde mahsur kalmak istiyorum yaaaaaa :)

Ben hangi şarkıyım?

2006-01-20T04:34:00.000-08:00

Tekir sabah sabah bloga girmiş. Neymiş efendim yazdıklarımı okuyunca içi kararmışmış! :) Eh, haksız sayılmaz. Zaten güne kötü başlamış (nedense?), üzerine ben de tuz biber ekmişim. Bu aralar hayatımda “frene” basma ihtiyacı duyuyorum ya ondan mıdır nedir bir kötümserliktir sormayın! Modern zamanlarda herşey hızlı gelişiyor. Nereye koştuğunuzu bilmeden koşup duruyorsunuz. Erken tükenmemek için arada fren pedalına dokunmak gerekiyor sanki. Ah ama işte onu yapabilenler. Onlar benden daha mutlular. Ben ise “ne yapması gerektiğini bilen ama onu bir türlü yapamayan” o “mutsuzlardanım”... Ama yine de söylemeden geçemeyeceğim bir şey var (Aslında pek çok şey var ama artık her gün yazamadığım için biriktirip yazmak cesaret ve konsantrasyon istiyor. Her ne kadar burada edebiyat tarihinin güzide eserlerine imza atmasam da yine de özenli olmak istiyorum, suç mu?:) ) ... Her neyse, bugün eski bir şarkı takıldı gözüme mp3 playerımda. Unutmuşum... Bugün nasıl da kendime ait hissettim. Mecazi anlamda dememe gerek var mı? :)

İşte bu:

I hate the world today

You're so good to me

I know but I can't change

Tried to tell you

But you look at me like maybe

I'm an angel underneath

Innocent and sweet

Yesterday I cried

Must have been relieved to see

The softer side

I can understand how you'd be so confused

I don't envy you

I'm a little bit of everything

All rolled into one

Chorus:

I'm a bitch, I'm a lover

I'm a child, I'm a mother

I'm a sinner, I'm a saint

I do not feel ashamed

I'm your hell, I'm your dream

I'm nothing in between

You know you wouldn't want it any other way

So take me as I am

This may mean

You'll have to be a stronger man

Rest assured that

When I start to make you nervous

And I'm going to extremes

Tomorrow I will change

And today won't mean a thing

Chorus:
Just when you think, you got me figured out

The season's already changing

I think it's cool, you do what you do

And don't try to save me

Chorus:
I'm a bitch, I'm a tease

I'm a goddess on my knees

When you hurt, when you suffer

I'm your angel undercover

I've been numb, I'm revived

Can't say I'm not alive

You know I wouldn't want it any other way

Ben bu şarkıyım... Kendi nedenlerimden... kendimden ötürü bugün "buyum"...

Yaşam sandığım şey üzerine...

2006-01-16T12:38:00.000-08:00

İşte bitti. Tatil nasıl olduğunu anlayamadığım kadar çabuk bitti. Ve bayram boyunca günlük güneşlik olan İzmir'den güneşe doyamadan dönmek zorunda kaldık. Herkes tatilin son gününü evinde dinlenerek geçirirken ben işe gittim tabii. Medyada olmayı ben istemedim mi? Bu sektörde olduğunda hayatında hiçbir sorunun olmaması gerektiğini düşünemeden ben yapmadım mı bu seçimi? Dinlenecek, sakinleşecek, uzaklaşacak fırsatım olmayacağını bilseydim başka birşey mi yapardım? Bilmem ki... Ama yorgunum. Bu bloga yazmaya başladığımdan beri de yorgun ve öfkeliyim. Belki de herşeyden çok kendime. Duygularımı bir türlü kontrol edemememe kızıyorum belki. Evdeki gürültüyle yaşayamamama, trafikte öfkemi kusup rahatlamaya çalışmama, kendimi cezalandırırcasına yemek yememe ve evin tek bir bölümüne sıkışıp sırf o nefret ettiğim insanların seslerini duymamak için hasta olup yatmak zorunda kalmamak için dua etmeme kızıyorum belki de... Belki kimseye önemli gelmeyen bu sorunların benim içimde birike birike dev bir çığa dönüşmüş olmasına ve artık beni nefes alamayacak duruma getirmesine öfkeleniyorum. Ne bileyim. Kendimi suçlamak en kolayı belki de. Başkalarını suçlasam da birşeyi değiştiremeyeceğimi bildiğimden belki de. Offf..Bilemiyorum. Yurtta kaldım yılllarca... 500 kızın sürekli hareket halinde olduğu bir binada uyudum da, şiirler de yazdım, ödevler hazırladım. Ama şimdi bir çocuğuyla sürekli evi tavaf eden tek bir kadının gürültüsüne dayanamıyorum. Kimseyle paylaşamıyorum, kimseye anlatamıyorum. Bunun da bildik bir söylem olduğunun farkındayım. Kimileri sürekli kimsenin kendilerini anlamadığını savunur ya. Onlara mı benziyorum ne? Ama ironiktir ki hakikaten yaşadığın yerden nefret etmenin insanı nasıl kemirdiğini başka sorunlarla (hastalıkla, işsizlikle, parasızlıkla) boğuşan insanlara anlatmak güç oluyor. Üstelik kısa süre sonra ölebileceğimi de biliyorum. Vücudumda çıkan tuhaf şeyler bu sıkıntının meyvesi belki de. Yine de ölümden dahi korkamıyorum. O kadar sıkıldım... O kadar! Belki arada sırada kendime öleceğimi hatırlatmalıyım. Huzur aratken geçen bu vaktin bile benim için lüks olduğunu düşünmeliyim. Hiçbirşeyin bana da kalmayacağını. Ölümün beni tüm mutluluk ve huzur arayışımdan habersiz çekip alacağını düşünmeliyim, kimbilir...

İşte bir tatil sonrası kafamdaki sanrılar. Bu kültüre, bu şehre, bu insanlara giderek yabancılaşıyorum. Anlam veremediğim kadar duyarsız ve içgüdüsel hareket ediyorlar. Bir çıkış görmek istiyorum. Çoook ama çook ihtiyacım var!

Peh...

Gidiyoruz...

2006-01-09T04:45:00.000-08:00

Bugün yola çıkıyoruz. Kazasız belasız gidebilirsek yarın İzmir'de olucaz. Gerçi ev biraz kalabalık olacak ama medya aleminin en uzun bayram tatilllerinden birini (5 tam gün!) koparmış bir kişi olarak dinlenebileceğimi umuyorum. Kuş gribi görüntüleri bünyemi alt üst etti zaten son günlerde. Kediler ve kuşlar... Bu hayvancıklara birşey olmasın ya...:( Ölen insanlara gelince... Asya ülkelerinden sonra bir tek bizim ülkemizde böyle patır patır can alması utanç verici. Cehalet ve yoksulluk...Ülkemizin en büyük vebası bu zaten. Bir de sürekli inkar halindeki yetkililer! Yüzsüzlük... Hepsi biraraya gelince canlı canlı yakılan hayvanlara mı, ölen tavukları anne babası "öyle" söylediği için yolup pişmeye hazırlayan çocuklara mı acıyacaksın... Huf... Bunları unutup bir güzeeel gezmek istiyorum ve ben yokken yolu buradan geçecek blogger'lara iyi bayramlar, iyi tatiller diliyorum...

Yine oldu işte!

2005-12-30T13:37:00.000-08:00

Bir yıl daha bitiyor. Son saatlere yaklaşıldıkça insan daha bir "sorgulama" moduna geçiyor nedense. Ölüm döşeğindeymişsin de yaşamını sorguluyormuşsun gibi geçip gitmekte olan seneye bakıyorsun. Ben de bakıyorum. Çoğunlukla trafikte! Zira düşünecek çok vaktim oluyor!:) Hiç iyi bir şey göremiyorum. Tekir ile birlikte olduğuma mutlu olduğum anların dışında her şey ters gitti sanki bu sene. İş, ev, para, sağlık... Ha, sahi ben içimden çıkardıkları dev lipomdan bahsetmedim değil mi? Kalçamdaki ve sırtımdaki dikişlerden bahsettim mi? Genetik ve sonu pek de iyi bitmeyecek hastalığımdan bahsettikten kısa süre sonra bir operasyon geçirdim. Eh oldu baya tabii. Şimdi dikişlerim hafiften kaşınıyor. Doğa mucizesini kesilen etlerimi bir araya getirmekte gösteriyor. Ah... Neyse... Güzel bir şömineli tatil yaptığımızdan da bahsemedim ki burada... Pek çok şeyi atladım. Kafam sürekli karışık, sanki burada değil de başka bir yerde olmam gerekiyormuş ya da her an görmekte olduğum kabustan uyanacakmışım gibi tetikte yaşadığım için olsa gerek. Nietzche'nin "en son kötülük" dediği umudumu yitirmeyi bir türlü başaramadan, bir yaş büyüyerek ama pek de olgunlaşamadan bitiriyorum bu yılı da. Yarın doğum günüm. Yeni yılı ve yeni yaşımı -ne ironiktir ki- bu yıl da buruk kutlayacağım. Geçen yıl evimizden uzakta geçirdiğimiz yılbaşının burukluğunu yaşadığımızı düşünürken bu yıl burukluğumuzun tenimize işlediğini görüyoruz çünkü. En coşkulu olmamız gereken günde uzaklaşıyoruz birbirimizden. Ve ben geçen yıla bakıyorum da... Ne çok şey yitirdim orada!? Ne çok şey yitireceğim kimbilir bu yıl da!? Umudum hariç! Ve o yüzden olası bir mutsuzluğun huzursuz esintisi çarpıyor kirpiklerime. Şakaklarımdan bir ağrı giriyor başıma...

Geldin işte 2006....

Artık sevmeyeceğim !

2005-12-25T06:34:00.000-08:00

Esprim mi kalmadı benim? Ruhum mu sığlaştı, çirkinleşti yoksa? O yüzden mi beğenmiyorum ruhumun sayfaya akan izdüşümünü? Renksizleştim mi bilmem ki? Yüzüm neden gülmüyor hiç? Kendi kendime içinden çıkılmaz bir çaresizliği mi salık veriyorum her gün? Uzaklarda olmaktan başka bir hayal kesmiyor gönlümü... Gülümsemeyi mi unuttu yüz kaslarım? Somurtmak daha zor değil mi oysa? Neden ait hissetmiyorum kendimi bu hayata? Ne bekliyorum? Ne güldürür, ne tutundurur beni hayata? İçim aşkla dolarken nefes almayı neden sevemiyorum hala? Uzaklara gitmek, dönmemek, buraları unutmak istiyorum.

...

Kulaklarımdan kan gelinceye kadar sevemeyeceğim seni İstanbul! Hak etmiyorsun... Kendi kendini, içinde üreyen kurtlarla tüketen kocaman, çürük bir elma gibisin. Seni sevmiyorum... Sevmeyeceğim de... Uzaklarda güleceğim bir gün, belki... Belki de gülücüklerim sonsuza dek tükendi benim ?!

Olasılıklar (!)

2005-12-23T02:25:00.000-08:00

Son günlerde (aylarda mı demeliyim. Hiçbir şeye vakit kalmadığı gibi en sevdiğim kitap okuma işine de vakit kalmıyor çünkü...) bir kitaptan kısa bir cümle... Çok sevdim:

(...)
-Hepimiz ölüyoruz Bonnie. Sadece ben olasılıklarımı sizden daha iyi biliyorum.
(...)

(Not: Kanserden ölmek üzere olan psikoterapistin terapi grubunda sarf ettiği cümle)

Çile bülbülüm...

2005-12-17T06:52:00.000-08:00

Anlam veremdiğim bir iş yerinde çalışıyorum. Mesela haftasonlarına bakalım. Geliyorsunuz. 13.00 bültenine birşeyler yetiştirmek için kafanızı toplamaya, haberi birkaç kaynaktan doğrulamaya ve ardından yazmaya çalışırken kimin olduğunu bile bilmediğiniz 7-8 yaşlarında, aptal görünümlü çocuklar "tapa tapa tapa" sesleri çıkararak haber merkezinin göbeğinde koşuyorlar. Daha önce montaj setinde iken arkamdaki koridorda muhabirlerin futbol oynamaya çalıştıklarını gören birisi olarak bu beni şaşırtmıyor aslında. Artık böyle şeyleri tuhaf karşılamak tuhaflık olur! Ama kızıyorsun tabii. Hişşşt, pişşşt diyorsun ama ebeveynelerinin kulaklarına değmiyor bu nidaların tabii. Ve burayı bir kurum olarak adlandırıyorlar. Burada insanların huzurlu olmasını, ellerinden gelenin en iyisini yapmalarını ve "almadan vermelerini" bekliyorsun. Bekliyorlar yani...Onlar canım... Onlar işte, yöneticiler. Hiçbir yetenekleri olmadığı halde şirket patronunun memleketlisi, yavuklusu ya da yaltakçısı olduğu için üst kattaki cilalı masalara oturtulanlar. Çalışanlara sözler verip verip, ardından da "Ne yani bu sözleri tutmamı mı bekliyordun?" imasıyla boş boş kırmızı suratlarını sana izletenler. Adam kayırıcı, cahil, yeteneksiz adamlar.

Tamam, sanırım kızgın olduğum anlaşılmıştır. Saklamamak için elimden geleni yaptım zaten. Tek tatmin alanı bu çünkü. Şu anda burada çile doldurmak zorunda olduğum için kimseye birşey söyleyemiyorum. Arada dişlerimi gösteriyorum ama sonra yine kendime dönüyorum. Uzak olmanın mutluluk olduğuna inananlardanım. Tamam kabul ediyorum, insanlara da pek güvenmiyorum.

Çevreme sürekli "öğrenilmiş çaresizlik sendromu var sende. Silkelen de bak kendine. Herşeyin sapasağlam. Hayat önünde uzanıyor. Uzan ve tut o göremediğim ama gözüne girmeye çalışan fırsatları" diye fetvalar versem de kendim bunları uygulayamıyorum. Kendime baktığımda hiçbir şey düzelmeyecek ve ben hiçbir zaman nefret etmediğim bir iş yerinde işe yarar bir iş yapmayacakmışım gibi geliyor. Yarın bir başka kanal için başka bir iş yapacağım. Tek günlüğüne... Biraz uzaklaşıp, yine buraya döneceğim. Herşeyin başladığı ve günlerin bir türlü geçmediği yere. Ve yine lanet edeceğim yurtdışında muadillerim yılda 150 bin dolar kazanırken ben "Neden gitmedim ki?" diye düşünmeye...

Çile bülbülüüüüüm çileeeeee.....:)

One Life...

2005-12-14T13:08:00.000-08:00

Bugün oldukça can sıkıcı bir gündü. Sanırım bloguma bu şekilde dönmem de bir yerlerde kaderime yazılmış. Hemen değil belki ama çok da uzun bir süre olmayan bir periyotta genetik bir hastalıktan ötürü ölebileceğimi ya da sürünebileceğimi öğrendim.

Kendimi, tıpkı diğer türdaşlarım gibi hep ölümsüz sayıyordum oysa ben de. Yani biliyordum o günün geleceğini de hiç bu kadar "gerçek" olabileceğini tahayyül etmiyordum. Ben gözlerimi kapadığımda dünya nasıl devam ederdi ki? Değil miydi ki dünya benim gözüme yansıyanlardan ibaret? Gönlüm ne çekiyor, gönlüm neden çekiniyorsa onu yaşamıyor muydum yeryüzünde? Değil mi ki bu dünya her birimizin etrafında ayrı ayrı dönüyordu? Evet... Ama ben de öleceğim işte. Hepiniz gibi ben de... Sadece biliyorum artık... Bir arabanın altında kalmaz, vücudumdaki benler kansere yol almaz, yolda eften püften bir sebepten kavga ettiğim bir taksici beni vurmaz ya da dünyanın sonu gelmezse ben -yine de büyük ihtimalle demekte fayda var- bu hastalıktan öleceğim. O gün geldiğinde kısa ömrümde ne kadar risk alabildiğimi düşüneceğim ya da arkamdan kimlerin beni özleyeceğini.

Tekirim hala hayatta ise onun bensiz eksik kalacağına inanıp üzüleceğim. Annem hayattaysa arkamdan ağlayacağını bileceğim. Yüreğinden bir parça ile gideceğimi göreceğim. Ben de eriyeceğim... Ama ben de herkes gibi, hatta O'nun gibi, Senin gibi, Onlar gibi, Şunlar gibi, herşeyimle, hatalarımla ve yarattıklarımla birlikte hiç bilmediğim bir yere gideceğim. Uzun süre önce yitirdiğim evcil hayvanlarımı görmeyi umut edeceğim. Oradan oraya koşturan şaşkın ruhlardan biri olacağım... Kısacası, kime, neye ya da nasıl ve ne kadar kızarsam kızayım; neye, nerede sahip olursam olayım öleceğim...

Ve internet yaşadığı sürece, sitem host edildiği sürece sana buradan gülümseyeceğim okuyucu... Viva internet!

One life, live it ;)

Neler oluyor bana?

2005-11-23T14:01:00.000-08:00

Ne oluyor gerçekten? Dönüyorum dedim ama bir tek kelime bile yazacak vakit bulamadım. Bu arada ADSL abonesi oldum. Bilgisayarım aniden çöktü. 2 Gündür onun formatıydı, ayarlarıydı, onlarla meşgulüm. İşe olan nefretim giderek artıyor. En kötüsü ezbere yaşıyorum!!! Ama son iki haftadır biraz uyuyabiliyorum. O da az da olsa kendime getirdi beni. Kimsenin blogunu okuyacak vaktim bile olmadı. Akşamları işten çıkıp trafiğe girmek zor geldiğinden nefret ettiğim iş yerinden çıkmak için bile ayaklarım geri geri gidiyor. Tabii herşey bu kadar kötü olmasa gerek. Kimsenin umurunda olmadığımı düşünüyorum. Bunu çoğu zaman umursamıyorum. Bazen de "Neden?" diye sormadan edemiyorum. Kafam karışık. Satırlara da dökülüyor bu karmaşa. Hayatım değişmeli... Biliyorum. Ama nasıl olacak? Bilmiyorum...
Kısacası: Döndüm... Geliyorum:) Bekleyen varsa...
...
...
...

...

2005-11-12T11:57:00.000-08:00

Dönüyorum...

Bazen susmak gerekiyor...

2005-10-28T03:43:00.000-07:00

Bazen susmak gerekiyor. Zaten anlatamayacağını biliyorsan en iyisi susmak oluyor. Acze düşüyorsun. Yalnız ve sessiz kalmak bile lüks oluyor. Eski "gerçek" yalnızlıklarını özlüyorsun. Yine acze düşüyorsun. Hiç kimsenin seçimlerinin sonu sana çıkmıyor. Anlaşılmak istemek de sadece yürek acıtıyor. Ve bazen susup gitmek gerekiyor. Kalp kırmamaya o kadar kararlıyım ki şu kısa hayatımda.

And I know that there is no easy way to say goodbye. But, I just can't be here any more... Goodbye...

Pisi pisi pisi...

2005-10-24T13:11:00.000-07:00

Evdeki internet bağlantım bloguma resim yüklemek için hiç de uygun değil. Ama can sıkıntısına iyi geliyor bu tür şeyler. Sanırım Bayram tatilimizin diğer sektörlerde çalışanların aksine 2 gün olduğunu öğrenmem de canımı sıkmış olabilir. Yani işe dair konsantrasyonumu düşürmüş olabilir. Ki zaten konsantrasyonumun şurada da da görüldüğü gibi hiç de yüksek olduğu söylenemez :) Ben de alter ego'ma birkaç resim daha yükledim. Okulda çektiğim kedileri, sonra iş yerinde dünyaya gelen sonra zalim insanların bir kutuya doldurup bilinmeyene götürdükleri minik yavruları... Daha bir sürü resim var. Ama sabır, can sıkıntısı ve zamanı bir arada yakalamam gerekiyor:) Peki bunlar benden başkasını ilgilendiriyor mu? Tabii ki hayır! :) Tamam, tamam....Biliyorum!

Accaaayip iticiyim!

2005-10-23T04:19:00.000-07:00

Bu aralar öyleyim...Hakikaten! Yani öyle gözüküyor olmalıyım. Çünkü herkese ve herşeye sinir oluyorum. İş yerinde çenesi hiç kapanmayan iş arkadaşıma, hazırladığım haberin bir kelimesinde ses setindeki arızadan ötürü ses "boink" diye patladığı halde haberi bana gönderirken "haberin her yerinde ses patlıyor" diyerek etrafa şov yapmaya çalışan dün asistanken bugün adı birden yönetmen oluvermiş, kolay mevki sahibi dangalaklara sinir o-lu-yo-rum! Yani tamam...Herkesin iş yerinde sorunu var neredeyse ama ben şu aralar benimkilere gıcık oluyorum. Ve bu halimde büyük ihtimalle burayı okuyanlara da itici gözüküyorum. Ve her nedense bundan bile haz alıyorum!:) Ben de "psikopat" ayağına yatıp etrafa korku saçan böylece hiçbir iş yapmadan yan gelip yatma lüksüne sahip olan o diğer insancıklardan olmak istiyorum. Bu yönde kişiliğimi değişime uğratıp, daha daha dahaaaaaaaa da mutlu olmak istiyorum. Accaaaayip iticiyim. Ve bunun bir gün işe yaramasını umut ediyorum:)

Yeter ulan!

2005-10-21T03:59:00.000-07:00

Evet bıktım. Ne var yani! Bıktım. Her sabah uykumun en güzel yerinden takunya benzeri aptal terlikleriyle tepemde takada tukada yapan, ciğeri beş para etmez bir kadının gürültüsü ile fırlamaktan bıktım. Sonra güne gözlerimi açtığım ilk saatlerde hayattan nefret etmeye başlamaktan, içimde üst katta yaşayan insan formuna girmiş şeytanlara duyduğum intikam hissini besleyip büyütmekten bık-tım! Kapılarına çıkıp defalarca işimin ağırlığını, gün boyu milyonlarca sese ve görüntüye maruz kaldıktan sonra eve geldiğimde biraz kafamı dinlemek istediğimi, o hiç düşünmeden ard arda doğurup durdukları çocuklarını tepemde gece 12'lere kadar koşturmaktan biraz olsun vazgeçebilirler ise hayatımın huzur ile dolacağını en uygun, en sevimli ve sonunda en şirret dillerle anlattım! Ama yok, yok! Bana söyleyebildikleri tek şey "beğenmiyorsan git müstakil evde otur" oldu. Sanki doğanın insanların yaşam düzenlerine dair oluşturduğu yazısız kuralında "apartmanda diğer insanların hayatının taaa ortasına etmek için her türlü gürültü hesapsızca yapılır. Bu gürültüye katlanmak istemeyeneler zaten insan evladı değildir ve Türkiye'de topu topu 20-30 bin aileye nasip olan müstakil bir villa alıp içinde oturmaya mecburdurlar" diye bir madde var da! Yani "Aaa, pardon. Bu kadar rahatsızlık verdiğimizin farkında değildik. Yani bilsek biraz daha dikkatli olmaya çalışırdık. üstelik defalarca kapımıza geldiğinize göre gerçekten rahatsız olmalısınız" demekten ise böylesi daha konforluydu onlar için! Sonra Ramazan başladı. Bu insanlar sahurda sevaba girmek için kalkıp yemek yerken tepemizde sandalyeleri, masaları çekip, sabahın 5'inde o koşmaktan başka bir şeye mecali olmayan ve 4 yaşına gelmesine rağmen hala sadece "anneee anneeee" diye böğürebilen çocuklarını tepindirdiler. Ve Ramazan'da salt oruç tuttukları için sevap işlediklerine inandırdılar kendilerini. Hoşgörüsüz, saygısız, umarsız, dini biler şova dönüştüren milyonlarca insandan biri oldular bir anda! Bize de elimize "dertli komşu dostu" bir sopa alıp vurmak kaldı. Çünkü bu üzerinde yaşamaya mahkum edildiğimiz ülkede "apartman nizamı", "komşulukta uyulması gerekenler" ya da "kişisel huzura tecavüzden" mahkemeye gitme, bir polis çağırıp hadlerini bildirme gibi lükslerden yoksunuz! Çünkü polisi çağırdığında önce ona derdini anlatabilmen, gürültü anında olayı tespit etttirebilmen ve rüşvet almadan kamu nizamına aykırı hareketten ihtar çekmesini sağlayabilmen neredeyse İMKANSIZ! Ama denemek istiyorsan buyur! Ondan sonra o duyduğun terlik, ayakkabı ve topuk seslerine olan tahammülün daha da düşmeyecekse buyur! Peki neden çekip gitmez insanlar? Yani gürültüyü "hıh ben takmıyorum ki, çok huzurlu ve mutluyum" edalarında paketleyip kendine sunmaya çalışmaktan, yukarıdaki familyanın her bireyine "gülle topuk, takunya kafa, ya da mankafa (!)" gibi takma adlar yakıştırıp kendine bu yaşadığın kabusu sevimli göstermeye çalışmak yerine niye ...tir olup gitmezler insanlar! Çünkü "O" an gidemezler! Çünkü madden ve manen orada doldurmaları gereken bir süre vardır. Ve bu süre o evde yaşadıkları "güzel anlar", o ev için yapılan "yatırımlar", o evde kurulan "hayaller" gözünün önüne geldikçe insanın daha da uzaaaar uzaaar uzaaaaaaaarrrr gideeerrrr. Ve bu dert bitmez. İnsanı hayatının baharında "bu gece yattığımda uyuyabilecek miyim? Ya uykusuz kalırsam yarın iş yerinde "mutlu ve verimli" çalışan rolümü iyi oynayabilecek miyim ve bunca öfkeyi trafikte sinyal koluyla hiç tanımamış, arka aynaya bakma fikri kafalarında hiç filizlenmemiş, ağızları beş karış açık, kolları yan camdan bir metre sarkmış ve o kollarını içeriye sokup vites değiştirerek olası bir tehlikeyi engelemek yerine başkalarının canına kast etmeyi görev edinmiş insanlardan çıkarmadan işe gidebilecek miyim?" düşünceleri ile boğuşmaya iten bu traji-komik dertten bıktım, usandım! Her yanımı derin bir umutsuzluk ve insanlara duyulan büyük bir nefret kapladı. Kafamda dolanan program fikirlerini, onlarca yeteneğimi, gençliğimi, gittikçe şişen bedenimi bu gerizekalı derde teslim etmekten bıktım. Ve kaçmalıyım. Biliyorum bir yolunu bulup kaçmalıyım. Yoksa....

Labirentte...

2005-10-18T13:14:00.000-07:00

Zifiri karanlık. Hiçbir şey göremiyorum. Adımımı nereye atmalıyım? Çıkış nerede? Şu, şu da ne? Ah...Yine duvar, yine o kahrolası duvar... Göremiyorum ki! Nereye gitmeliyim? Çıkış nerede? ... Yoksa? Yoksa burası? Hayır... Yine çıkmaz... Yine kahrolası labirentin bir başka çıkmazındayım? Oysa bu kez... Bu kez olacak sanmıştım. Bu kez bitecek. Çıkıp gideceğim... Ve hiç hatırlamayacağım bu küflü duvarları. Otursam mı biraz? Yorgunum. Bir kez daha deneyemeyecek kadar yorgunum. Hayır, kalkmalıyım. Bir yolu olmalı. Önümü görmeden de ilerleyebilmeliyim. Nasıl da korkutuyor bu zifiri karanlık beni. Ne geleceğini bilmeden, neyle çarpışacağımı bilmeden yürümeye çalışmak... Çıkış nerede? Ah! Ah yine başladı. Yine kalbim fırlayacak gibi yerinden. İntikam mı almaya çalışıyor benden? Bak...nasıl da sigara çekti canım. Bir kibrit olsa... ya da şu enteresan çakmaklarımdan biri. Işık da yardımcı olmaz mıydı? Ceplerim! Ceplerimde birşeyler olabilir. Belki beni buradan çıkaracak birşeyler? Bakalım...Hm...Bu...Sakız!Yapış yapış...ellerimi kirleten bu kahrolası sakız. Defol! Senden kurtuldum...Bir kez daha umut edeceğim. Elimi cebime sokacağım ve biliyorum bu kez işe yarar birşey bulacağım! Hmm...Bu, bu...yoksa bu düşündüğüm şey mi? Bu bir kibrit çöpü mü? Evettttt! Evet! Peki...peki şimdi ne yapmalıyım. Bir kibrit yanımı şansımı kullanıp çıkışı kestirmeye mi çalışayım sönük ışığında son umudum, yoksa bir sigara yakıp kabulleneyim mi? Gözyaşlarımla söndürürüm belki daha yanıp bitmeden bu zavallı çöpü? Ne yapmalıyım?
....
....
....
Sigarayı bu kadar az içmeme rağmen özlüyor olmam normal mi? Bir nefes daha...Hımmmhhh...İçim acıyor. Sigaranın ucundaki şu sönük ışıkta gördüğüm ellerime, kollarıma, bacaklarıma...Kendime...Acıyorum...

Senden, benden, bizden...

2005-10-13T12:53:00.000-07:00

Aşkım,
Dolu dolu 2 yıldır, dip dibe yaşıyoruz. Her anımızı, birer günlük tatillerimizi, uyku öncelerimizi, uyku sonralarımızı bir anı bile boşa geçirmemek için birbirimizle dolduruyoruz. İlk kez rüyalarımda kendini ele verdi sana olan aşkım. Sonraları her gece rüyamda görmek için seni, gülünce küçülen gözlerini düşünmeden uyumaz oldum. Gecelerce rüyamı, seni, rüyalarımda gördüm. Buluşmalarımızın ardından sırdaş defterime “gerçek olamayacak kadar güzel” geceleri anlattım. Sonra rüyam, sen, bana evlenme teklif ettiğinde hiç düşünmeden “evet” dedim. Ve bak neler yaşadık, nerelere geldik… Paris’i arşınlayan heyecanlı sarman ve tekir bu iki yılda hiç durmadı. Seabob hayalleri mi kurmadı; Yunan adalarında geçirilecek Ege akşamlarının hayallerini mi? İçmeler’de “bizim” iskelemizin üstünde, birbirimizden hiç ayrılmamayı ve yeniden dünyaya gelirsek yine birbirmizi bulmayı mı? Ne çok koştu aşkımız, neler çekti, nelere katlandı! (Teşvikiye’yi nasıl unutacağız? Ve ilk kedimizin ayaklarımızın ucunda uzanmak için yaptıklarını, ve gidişini…) Ne çok sevdik birbirimizi. İncitmekten çekindik daha çok incindik. Hayaller kurup her seferinde aynı dehlizlere düştük. Daha çok inandık, daha çok parçalandık. Ama her gece elin, kolun, bacağın elimde, kolumda, bacağımda birbirimize değerek güç aldık birbirimizden uykularımızda… Birbirimizsiz uyumadık, uyanmadık… Ağladık (ben bol sulu, sen ise içine akıtarak göz yaşlarını) ama yollara dökülüp acılarımızı yeni keşiflerimize gömmeyi başardık. Güldük, kikirdedik… Senin o birbirinden şeker dil sürçmelerini bol bol yineledik. Benim o meşhur “uyuyacak mısın” lafıma hep, yine, yeniden gülümsedik… Bebiş hayalleri kurduk, isimler koyduk bebişimize. Her seferinde bu dünyaya bir birey getirmenin ağır sorumluluğundan çekindik (ne vereceğimiz değil ne göreceğiydi kaygımız…) Joshua’dan bahsettik bol bol. Emily diye küçük bir İngiliz kızının peşinde günlerce koştuk o naif gülümsemesini görmek için. Para kazandık, para harcadık… Motorumuza atlayıp güneşi çektik ciğerlerimize… Minik kediler edindik kendimize: Cartlaklar, Tulumlar, Kınalılar, Pabuçlar… Ve hep daha çok sevdik birbirimizi, sevdikçe yaşamın bize sunduğu hediyeleri…2 yıl geçti aşkım, kocam… Dip dibe, dolu dolu 2 yıl… Ve ben bu iki yılda seni sevmekten, seni özlemekten, seninle gülüp seninle ağlamaktan hiç sıkılmadım. Dillendirdikçe daha çok sevdim seni, gözlerim parıldayarak anlattım herkese. “Allah nazarlardan saklasın” dedim kendime, her seferinde. Bundan sonra da yıllarca aynı şeyleri hissedeceğimden emin olarak ruhumun diğer yarısını dolu dolu sevdim ben… Ve istedim ki bu bloga giren herkes görsün, bilsin seni ne çok sevdiğimi… Bir gün Kumru da öğrensin 20’li yaşlarımın aşkla, seninle dolu günlerini… Seni seviyorum sevgilim. İyi ki girdin rüyalarıma, iyi ki sevdin beni… Hep yanımda kal, hep sev beni… Mutlu yıldönümleri… SKC’n…

Belki kimse sevmeyecek
Gözlerindeki hüznü,
Benim sevdiğim gibi…
Belki kimse görmeyecek
Güldüğünde küçülen gözlerindeki
Hınzır sevgiyi…
Belki kimse görmeyecek
Seni,
Benim gördüğüm gibi…
Yine de değmez mi?
Bir kez dokunmak için ruhuna
Acı içinde binlerce kez,
Kenardan köşeden görmeye seni?!

(…Sensizken sana yazdığım…)

Pamuk ipliği...

2005-10-05T23:41:00.000-07:00

Pamuk ipliğine bağlı sabrım şimdi o kopan ipin ucunda sallanıyor. Aylarca kendimi telkin ederek oluşturduğum tüm savunma duvarları yıkıldı. Dirençsiz, inançsız, umutsuz, yorgunum... Hayatımın hiçbir döneminde bu kadar çaresiz hissetmemiştim kendimi. Amansız bir hastalık gibi. Peşimi bırakmıyor ve gün geçtikçe daha çok şey götürüyor benden. Kimse bir şey yapamaz, yapamıyor. Tek çare beklemek. Ancak bekleyecek direncin olmadığında bu "tek" çare de çaresizliğine eklenip kaybolup gidiyor. Bu topraklardan kaçıp gitme isteği ve kaçıp gitmek için yeterli gücü kendinde bulamama ikilemi dolaşıyor ayaklarıma. Geçen gece 1 dk. bile uyuyamadım. Evet, 1 dk. bile! Düşünceden düşünceye, umuttan umutsuzluğa, mutluluktan hüzne kayan ruhumu susturup geceye karışamadım. Yine "o" uykusuzluk günleri geliyor. Ya da uyusan da "uyumamış gibi olma" günleri. Yakınımdakiler, uzağımdakiler...Hepsi çaresiz. Belki de çareyi ben/biz göremiyoruz. Belki de koparmak lazım her şeyi, her şeyi yitirmek lazım yeniden başlama şansını yaratabilmek için. Artık yazmak da, anlatmak da yaramıyor. Ruhum huzursuz, bir türlü yatışmıyor. Dişlerimi sıkıyorum, boğazım hep ağrıyor...Ne yani kanser olmayı falan mı bekliyorum?! Tüm bunlar için, olan biteni değiştiremediğim için, kendimi suçladıkça daha da yoruluyorum. Ne bir ses duymak ne bir yüz görmek ne de bir adım atmak istiyorum. Depresyonun evrensel dilini mi öğreniyorum yoksa?! Ya tekir...Gözümün önünde üzüntüden eridiğini görmek beni daha da kahrediyor. Aklımıza gelmeyen şeyleri yaşamamız ve sorunun benim ruhumdan güç alıyor olması üzerimdeki yükü 2'ye katlıyor. N'apıcam?N'apmalıyım?N'apıcam?N'apmalıyım?N'apıcam?N'apmalıyım?N'apıcam?N'apmalıyım?N'apıcam?N'apmalıyım?N'apıcam?N'apmalıyım?N'apıcam?N'apmalıyım?N'apıcam?N'apmalıyım?N'apıcam?N'apmalıyım?N'apıcam?N'apmalıyım?N'apıcam?N'apmalıyım?N'apıcam?N'apmalıyım?...

Koşuştur-ma (!)

2005-09-29T06:36:00.000-07:00

Kendimi sürekli koşarken buluyorum bu aralar. Yani kavram olarak koşarken tabii yoksa utanmasam tuvalete bile araba ile gideceğim, ayrı bir tembellik hali de hasıl yani üstüme! Ama sürekli yetişmeye çalışıyorum. İşe, sponsorluk maillerine, telefon trafiğine, eve, CNBC-E'nin programına, arkadaş-abi toplantılarına, bilgisayarn sorunlarına...vs. vs. Geçen gün abim "Koşuşturmayacağım artık. Sakin yaşayacağım. Dinginliğe ulaşacağım" diye atıp tutuyordu. "Hadi canım" dedim ben de. Kolay mı o dinginliği sağlamak, bir yandan da hep "daha iyi", "daha paralı", "daha mutlu" olmak içni çalışmak!!! Kolay değil, ama yapılmalı. Yoksa erken yaşlanıp ölüp gideceğim. İş konusunda bir gün güzel birşey oluyor, bir gün kimseden ses çıkmıyor. Bugün güzel haberler almayı bekliyorduk...ama söz konusu laçka kişiye verdiği telefondan ulaşamıyoruz! N'olcak bilmiyorum, artık düşünmek bile istemiyorum. Tek bildiğim çok bunaldığım ve ince bir çizginin üstünde ya ileri gidip biraz toparlanmayı ya da geriye doğru dengemi kaybedip düşmeyi beklediğim!Bakalım n'olcak...Merak edenlere, işte son durum bundan ibaret...Yani yine koca bir HİÇBİRŞEYden...

Wassup?

2005-09-25T02:51:00.000-07:00

Bir yandan kafamda program var, bir yandan buradan ayrılmak doğru mu onu düşünüyorum. Her yıl bu aralar "geleneksel iş değiştirme" mevsimi başlıyor benim için. Bir yıldan fazla kalabilecek bir iş bulamadım kendime şu medya aleminde. Sadece iş yerlerini suçlamamak lazım tabii. Benim beklentilerimin de bir ölçüde suçu olabilir. Kafamda hep daha parlak daha adam gibi projeler oluşturup sonra hayalkırıklığına uğruyorum. Medya dışında bu kadar çok iş değiştirmiş biri olarak CV'm bir işe yaramaz zaten artık:) Oysa yapabileceğim pek çok şey var. Mesela tekirin günlerdir dalga geçtiği gibi sponsorluk sunumları yapıp bundan para kazanabilirim:) O kadar çok konuşuyorum ki toplantıdakiler belki baygınlıktan sponsor olmayı kabul edebilirler. Kimbilir...Bu bilmediğim bir alan ve el yordamı ile yürüyorum. Araştırdıkça da bu işten para kazananların dahi tam olarak bilmediklerini görüyorum. Bu da Türkiye'de profesyonellikten uzak çalışma mantığının her sektöre sirayet ettiğinin bir göstergesi sanırım. Neyse işte, bu fikre o kadar çok mesai harcadım ki (öğle yemeği araları, akşam telefonları, sabah mesai öncesi toplantıları, vs) artık olsun istiyorum. Hiç bilmediğim bir mekanda kapalı gözlerle yürüyecek olmak bile cazip geliyor. Ve bu his grip olmadan önce de vardı içimde!:) Her ne ise...Artık beklemek sıktı. Birileri "olur" ya da "olmaz" dese de işimize baksak:)Ama olursa....çok güzel olacak gibi bir his var içimde:)

Dile benden ne dilersen...

2005-09-17T04:47:00.000-07:00

İş yerindeyim. Korkunç bir gribin pençesine düştüm. Tek düşünebildiğim sıcak bir yatak ve çorba:( "Bitse de gitsem" modumdayım yani doğal olarak. Burnumu çekip mendil üstüne mendil harcarken aklıma birşey geldi. Şöyle bir yerlerde sihirli bir lamba bulsaydım. Ve içinden cin çıkar diye ovalasaydım onu. Cin çıksaydı çıkmasına ama bana tek verebileceği bir tek yetenek olsaydı. Ne isterdim? Ya aslında değişik kategorilerde pek çok yetenek isteyebilirim ama bugün -moralim de bozuk olduğu için herhalde- resim yapabilme yeteneği isterdim (Yarın sorsa belki başka birşey olur, ama bugün eminim bunu isterdim). Ve bu yetenek sayesinde hani şu meşhur kedici ressam gibi kedi resimleri
yapabilmek isterdim. Portakal rengi, yeşil, uzun bıyıklı, koca patili, sinirli, gülümseyen bir sürü kedi çizer salonumun duvarlarına asardım. Birkaç sarman yapmayı da ihmal etmezdim:) Sanırım tekir çizemezdim ama. Çünkü herkesin hayatında bir tekire yer vardır sadece, değil mi;) Offf...Çok özeniyorum şu kedi ressmalarına yaaaa....

Bir Bursa hatırası...

2005-09-14T00:29:00.000-07:00

Anlatacağım anlatacağım dedim. Ne olduysa bir türlü fırsat bulamadım. Program işinin peşinde koşuyorum. Sponsor danışmanızın aşk hayatındaki sorunlar yüzünden bizim işi yavaşlatmasına kızıyorum. "Profesyonel insan yok mu çevrede?" diye söyleniyorum, falan filan...
Neyse birkaç hafta önceydi sanırım...:) Bir gece (ki söz konusu gece Cuma gecesidir) dedik ki Tekir ile "Ne yapalım yarın?" Eh bir gün iznim var ya, çılgın bişiler olmalı. O an aklımıza gelen en çılgın şey değildi belki ama "Hadi" dedik, "Bursa'ya gidelim" ama "ama motosiklet ile!". Böylece motosikletimiz de ilk şehirlerarası yolculuğuna çıkmış olacak ve gelecekteki Yunanistan gezisi için antrenman yapacaktı:) Neyse şaraplarımızı yudumlarken saate baktık.
Gece yarısını bir hayli geçmişti. Eh erken kalkan yol alırdı ya, yattık bir süre sonra. Sabah erken kalktık hakikaten. Sonra TEM'den Eskihisar'a, feribota doğru yola çıktık. O gün hava güneşliydi ama felaket fırtına vardı. Ya da en azından motosikletin üstünde sizi sağa sola sarsacak kadar kuvvetli bir rüzgar vardı diyebiliriz. O yüzden yolculuk Tekirim için biraz yorucu oldu. Kaslarına kas kattı yani:) Neyse feribota atladııık. Topçularda inince akşamı garantiye almak için hızlı feribottan bilet aldık. Alırken de neredeyse tüm seferlere biletin tükendiğini gördük. "Akşam buraya yetişmeliyiz çıkar yolu yok" diye birbirimizi dürtükledik. sonra Bursa'ya kadar yaklaşık bir buçuk saat süren yolculuğumuz pek keyifli geçti. Rüzgar dışında trafik tıkanınca sağdan eminiyet şeridinden sıyrılmak pek bir hoş oldu. Bursa'ya girerken tabelanın resmini çekelim dedik ama Özdilek'in keşmekeşinden (sanırım) bir türlü duramadık. İlk bulduğumuz kavşakta durduk ve tabela aradık. Bir yıl Bursa'da yaşamış biri olarak semtlerin adını biliyordum da oralara nasıl gidileceğini bilmiyordum tabii. Neyse tabela aramaya devam ettik... ama bulamadık. Zaten Bursa'da günümüzün geri kalanı kentte ne kadar az yön tabelası olduğuna şaşarak geçti ve de kızarak tabii! İstanbul'da pek çok yolu tabelalara bakıp deneme yoluyla öğrenmiş olan ben bir hayli söylendim mesela. Bir de yolların 2 arabaya yetecek kadar olduğu kentin motosikletlere pek uygun olmadığı kanısına vardık -ki bu gün içinde gelişen bir kanı oldu:)- Neyse gelmişken iskender yememek ya da çiçek ızgaraya gitmemek olur mu:)"Hmmmm...." Düşündük, düşündük ve iskenderde karar kıldık. Gittik tarihi iskenderciye...Tekirin daha önce bu sayfalarda gördüğünüz patisi de o iskendercide ağzımızın suları aka aka iskender beklerken çekilmişti:) Felaket (!) güzel bir iskender yedik. Cidden doyamadık! Hem tadına doyamadık hem de dev porsiyonlara alışmış midemizi ikna edemedik. Ama vakit yok, kalktık "çocukluk anılarıma saygı kuşağı" çerçevesinde Altıparmak'ta eskiden oturduğumuz evi ve Atatürk Lisesi'ni görmeye gittik. Lisem süper lise olmuş, evimiz ise boş...Duygulandım tabii bisiklet kullandığım, defalarca dizlerimi yardığım bahçemizi görünce...Çocuk olasım, saf olasım geldi yine...Neyse, dedik ki vakit daralıyor hadi teleferiğe gidelim. Önce yanlışlıkla dağ yoluna saptırılmışız. Dön geriye, koş teleferiğe...
O da ne! Teleferik Arap turist dolu. Yarabbim! Dünya üzerinde bizden daha çok ve daha yüksek sesle konuşan toplumlar da varmış!Hİç susmadılar. Bence korktukça konuştular:) Bir salaklık edip en yüksek noktaya bilet aldık. Aşağıda uzanan masalsı çamlar ve manzara muhteşemdi. Ama her durakta sıra bekleyelim derken bir baktık bir buçuk saatimiz daha gitmiş ve bir saatten biraz fazla vaktimiz kalmış teleferikten dönüp, tabelasız Bursa'da istanbul yolunu bulup İDO'ya yetişmek için! Sonrası tekirin bir maxi scooter olan motosikletimizi "racingmişçesine" kullanması, virajları o yüzümüze tokat gibi çarpan rüzgarda yan yata yata aşmamız, yol çalışması olan 5 kilometrelik bölümü arabaların arasından slalom yaparak arşınlamamız, bir süre yurdumun -yine- mıcır dökülmüş yollarında fren yapmadan akmamız ve bir buşuk saatten aşağı sürmeyeceği için umudumuzu yitirdiğimiz feribota 50 dk gibi bir sürede yetişmemiz şeklinde gerçekleşti!:)Feribota bindiğimizde acıkmış, yorulmuş, rüzgardan ateşimiz çıkmış ama gururlu ve mağrurduk:) Zira yetişemesek saatler süren bir feribot ve TEM yolculuğu bizi bekliyordu. Ancak Bursa'da yol bulmak için o kadar didinmiştik ki uzun süredir nefret ettiğimiz İstanbul'u özlemiş ve dört gözle yollarını bekler olmuştuk...:)Bursa'lılar alınmasın, hayatımın en güzel bir yılı da orada geçti ama ı ıh...İstanbul'a çok alışmışız. Elimizle koymuşuz gibi ya herşey...Özledik bir anda!:)Tabii bu özlem hemen ertesi sabah sona erdi ama neyse:)Ya aslında anlatmak istediğim pek çok detay açıkta kaldı ama anlatmadan da olmazdı. Bir sonraki "koşturmacalı" seyahatimiz nereye olacak bilemiyorum ama ertesi gün işte üstümden kamyon geçmiş gibiydi onu biliyorum. Bir günlük tatilde pek çılgın olunmuyor kıssadan hisse:)

Not: Daha önce yazılarıma birden fazla resim koyamayan ben Gece'nin katkısı ("Şöyle şöyle" yapacaksın diye bıdılamıştı daha önce) sayesinde bu post'u yaratabildim. Teşekkürü borç bilirim:)

Sobelendim...

2005-09-07T04:37:00.000-07:00

Mushmula beni sobelemiş (Şöyle buyrun) . Beni mutlu eden ufak şeyler...Hmm...Bazıları küçük değil çok büyük anlamlar taşısa da olur mu? Olur olur:) "Ben yaptım oldu" olur en azından:) Düşünüyorum. Aşağıda 10 maddeyi görüyorsanız düşündüm ve yazdım demektir:) Hmm... (Şunu da belirteyim neredeyse hepsi tekirimle ilgili aklıma gelenlerin. Hmm..Başka şeyler de olmalı değil mi? Bir bakalım...)

1. Sabahları tekirin yanında uyanmak.
2. Canım çok sıkıldığında tekirin koynuna başımı yaslayıp "bıdı bıdı bıdı" şeklinde konuşup onun tarafından gaza getirilip yeniden hayata bağlanmak:) (Zavallı tekircik)
3. Motosiklete binip, gazı "bırrn bırrrn bıııırrrrn" şeklinde "ivmesel" köklemek :)
4. Film fragmanlarını dinlemek (İzlemek demiyorum dikkat okuyucu! Dinlemek! O telifli, muhteşem sesin, muhteşem dil İngilizcede vurgulu vurgulu konuşmasını dinlemekten bahsediyorum:) )
5. Eski okuluma gidip kedi mıncıklamak. Neredeyse hepsine isim veirp karakter tahlillerini yapmak (Tamam, cıvıtıyorum bazen)
6. (Ya tekirle ilgili bir sürü şey var...dur onlar zaten belli. Başka birşeyler bulmalıyım)Hmm..(iyi mi bulamıyorum!) Tekirle yağmur çamur demeden kafamıza et yemeyi taktık mı -kulağıma da müzik çalarını takıp- benzincilere gire çıka (yağmur coştuğunda) motorla uzaklara pikniğe gitmek. Ya da gecenin bir yarısı "Hadi yarın İzmir'e ya da Bursa'ya gidelim" gibi cümleler sarf etmek.
7. Doğu felsefesi okuyup yeni keşiflerimi bıdı bıdı bıdı etrafıma anlatmak.
8. Tony Blair, Donald Rumsfeld gibi şahsiyetlerin konuşmalarını şöyle ellerimi kollarımı sallaya sallaya çevirdiğim, adeta dublaj yaptığım anlar.
9. Duygusal haberleri seslendirirken VTR'nin sesini hafif açıp yankı yapmasını dinlediğim anlar.
10. Balıklama atladığımda denizin içine doğru akan köpükleri ve o derin maviliği gözlerimin içine çekmek, çekmek, çekmek...

Aa, birşey söyleyeyim mi...Bunları yazmak bile iyi geldi aslında. Son okuduğum kitaptaki "Mutsuz olduğunuz an kendinizi en mutlu anlarınızdaymış gibi hayal edin. İyi hissedeceksiniz" benzeri söyleme uygun bir pratik oldu bu:) Kimi sobelesem, kimi sobelesem:) Bari Gece'yi sobeleyeyim :)

I'm Back...

2005-09-05T07:36:00.000-07:00

Bir haftayı aşkın yokluğun ardından birşeyler yazmak istedim. Aslında geçen hafta yaptığımız günübirlik Bursa gezisini, dün yağmur altında motorla ısrarla pikniğe gidişimizi, ve şunu ve bunu, ve onu anlatmak istiyorum ama birşeyler oluyor ve ben bloga zaman ayıramıyorum. Önemli kararlar arefesindeyim. Kafam karışık. Midem bulanıyor... Yarın tüm gün bir AB seminerinde olacağım konsoloslukta... Ama eminim bir fırsat bulup yazacağım. Merak edenler varsa duyurulur;)

Tekirin patisi...

2005-08-30T04:44:00.000-07:00

Tekirin patisini koyayım dedim buraya. Çok sevdiğim patilerinden birini:)

Böyle gelmiş böyle gider...

2005-08-28T05:22:00.000-07:00

Her gün yapageldiğim ve yüksek ihtimalle bundan sonra da yapagideceğim ( hı?) şeylerden öylesine sıkıldım ki sanki orta yerimden ikiye ayrılacak ve acısını dahi hissedemeyeceğim... (gibi geliyor!)

Boğuluyorum. Kendi ellerimde şekillendirdiğim denizde, bo-ğu-lu-yo-rum!

Sevinçten ağlamak...

2005-08-26T11:09:00.000-07:00

Uzun zaman olmuş! Blogger olduğumdan beri ilk kez bu kadar ara vermişim. Demek ki hakikaten çok çalışmışım son iki haftada :) Bulunmaz hint kumaşı cinsinden bir çalışanım zaten ben (Müdürler okumuyor gerçi burayı ama...Ya da..ee..yoksa? :) ) Haber yazarken aklıma birşey geldi. Beni bu oflayıp pufladığım yere, bu mesleğe getiren şey... Üniversitede bölümümgereği son sınıftan önce belli bir ortalamayı tutturan öğrenciler (7 kişiydi sanırım) uluslararası geçerliliği olduğu iddia edilen ( öyle diyorlar da ne kadar az sınavımızın akredite sayıldığını bilmiyorlar sanki ABD'de, Avrupa'da...) bir sınava girdik. Sonuçlar iki saat sonra açıklanacaktı. En fazla 3 kişi geçer dediler. Sonra ben derse girdim. Çıktım. Bölüm asistanını aradım. Bana "Nerdesin herkes aradı sordu bir sen aramadın. Çok iyi puanla geçtin. Hayatın kurtuldu!" dedi. Ben "teşekkürler" deyip telefonu kapadım. Sonra ağlamaya başladım. İlk kez, sevinçten! Annemi aradım. Ağlayarak telefonu açınca telaşlandı o da. 2 saar kötü birşey olmadığına inandırmaya çalıştım. Ama ağlamaktan anlatamadım da. Türkiye'de milyonlarca üniversite öğrencisinin arasından sıyrılan 3 kişiden biri olan ben hayatımın geri kalanında sırtımın hiç yere gelmeyeceğine inanmıştım o gün. Birden aklıma bu geldi. Ne kadar uzun zamandır hiç düşünmemişim. Oysa daha o günün akşamı bir aşk darbesi yemiş, ertesi gün aldığım kredili dersi bırakmış, eve dönmüş ve berbat bir 3 ay boyunca sıkıntı üstüne sıkıntı yaşamıştım. Sonrası ise... İşini iyi yapan ama sürekli kimseye işin inceliklerini anlatmayan bir haberci! O gün ağlamıştım. ilk kez, sevinçten!

Köpek

2005-08-21T11:16:00.000-07:00

Sabah hafif yağmur vardı ben işe gelirken. Her gün geçtiğim bir ara sokağa geldiğimde kenarda yatan bir köpek gördüm. Yağmurun altında. O da beni gördü tabii. Araba daha yaklaşmadan ayağa kalktı, saldırı pozisyonu aldı. Ben de iyice yavaşladım ki ona zarar vermeyeyim. Sonray anından sessizce geçtim. O da bir süre arabanın yanında koşup havladı. Sağa dönerken aynadan baktım ne yapıyor diye. Arkamdan bakıp kendi kendine sağa sola birkaç "hauww" savurdu...Ve gözden kayboldu...
Gülümsetti beni sabah sabah. Ben yolumda giden bir arabaydım yalnızca, o ise -nedeni sadece genetik kodlarında yazılı bir saldırganlık/bekçilik durumu olsa da - geçen arabalara öfke duyan bir sokak köpeği. Halbuki ne kalkmasına gerek vardı, ne koşturup kendini yormasına... Ama o öfkesini yenemedi. O "istemediği" şey oradan her geçişinde koşacaktı belli ki! Kendimi o köpeğe benzettim bu sabah. "İstemediğim" şeyler kendi hallerinde akarken hayatta ben sürekli onlara "hauww"layıp kendini yoran köpek olacağım. Onlar akacak, ben takılacağım. Herşeyin üstesinden gelebilecek donanıma sahip olna ben, genetik kodlarımın esiri yorgun bir köpek olacağım... Gülümsettin beni köpek. Gel arkadaş olalım!

Söz...

2005-08-18T10:26:00.000-07:00

Kendime bugün, binlerce HTML tag'inin huzurunda söz veriyorum. Söz! Ve nedenini bir tekben biliyorum:) Oh be..Hesapsız hayat:)
Not: Sayın okuyucular şu anda burada olup olmadığınızı bilmediğim için blogumun tag'leri huzurunda söz verdim. Alınmayınız:)

Aynaya karşı - sohbet-

2005-08-17T07:18:00.000-07:00

Çok yorgunum be Wanna, hem de çok. Hani bazen diyorum ki "bir uyusam ve bir daha uyanmasam"; bazen de "bir uyusam, aylar sonra uyansam" oluyor aklımdan geçen. Bir "oh" diyecek boşluk istiyorum hayattan. Kafamı toplayabilecek, ne yapacağıma karar verebileceğim. Ama nerede, nasıl? Her gün daha çok nefret ettiğim bir şehirde yaşayarak mı? Eski yaratıcılığımdan, yazıya duyduğum aşktan geriye hiçbir şey kalmadığını görüp kahrolarak mı? Yorgunum be Wanna. Üstelik neden yorgun olduğum konusunda hesap vermek zorunda olmaktan daha da çok yorgunum! Bazen diyorum ki hiç bir ses olmasa, hiçbir yüz...Yalnız başıma! Sadece BEN, gözlerimi kapasam. Şu içine ettiğim hayatıma bakıp doya doya ağlasam. Sonra gelir mi aklım başıma? Ne zaman sevinçle kalkarım yataktan? Ne zaman yerimden kalkıp gitmek kolay gelir? Ne zaman severim kendimi? Hiç değil mi? Hiçbir zaman....

Şiiiiişşşşşşşt...

2005-08-17T07:10:00.000-07:00

Sessiz olun. Şu dakika itibariyle gündem sakin. Bakalım öğlen dünyanın neresinde ne olacak. Bugün sadece Irak'ta "triple bombing" olarak nitelediğimiz 3 araçla eşzamanlı düzenlenen intihar saldırılarından biri oldu. O da rutin artık bizim için! :) Off, bugün sakin geçsin ya:)
Bu arada blog da bir "e-günlük" olmaktan çıkıp "breaking news" olayına döndü ha:) Gerçi ne zaman günlük olmuştu ki?
Bu arada-2- dün onca yorgunluğuma rağmen tekirin kanına girip kendimi motorla gezdirmeyi başardım:) İstanbul'un sıcağında motorun üstünde üşümek de ayrı bir keyif hani:) Havaalanının yanından geçerken bir uçak tam tepemizden (ama hakikaten acayip yakından) geçti. Ki ben ne zamandır bu kadar yakından görmeyibekliyorum. Gece, ışıkları da yanarken yakışıklı bir ufo gemisi (o nasılsa!) gibi süzüldü piste doğru...Çok güzeldi. Ha sabah yine 3-5 moronla didişerek geldim trafikte. Yani beyinleri olduğu yerde arabalarının içine aksa insanlığın hiçbir kaybının olmayacağı tipler var ya, onlarla işte! Hmm..neyse. Felsefemizi hatırlayalım:
Bırak onlar ne yapıyorsa yapsın. Önemseme bile. Sen hayatın akışı içerisinde kendi yerini bul ve oradan kayıp git geleceğe doğru!

Peh. Gel de bunu bu ülkede uygula!

Yorumsuz...

2005-08-16T05:41:00.000-07:00

Bugün Venezüela'da bir yolcu uçağı, Afganistan'da bir helikopter düştü. Ahhhh ahhhhh ahhhhhhhh! Bilmem anlatabildim mi?

Not: Başka bir şey anlatacak vaktim ve durumum yok zaten! :)

Dünyanın derdi beni harbi gerdi! :)

2005-08-15T06:56:00.000-07:00

Aman Tanrıııııııım diye başlamak istiyorum söze zira güya dünden beri Cumartesi yaptıklarımı anlatacağım. Irak anayasası, Gazze'den çekilme planı, çörek yeme yarışması derken tüm gün bloguma bakacak vaktim olmadı. Olmaz ki canım, cık cık cık:) Cumartesi mi? Güzeldi valla. Her ne kadar sabah keyifli başlamasa da kahvaltıyla birlikte aldığım haberler ve ardından Polonezköy yollarına dökülmemiz sayesinde moralim yerine geldi. Polonezköy düşündüğümüz kadar kalabalık değildi. Orada güzel bir yer bulduk. Güzel yerden kasıt salıncaklı, hamaklı bir yer tabii:) Ben sallandım, ördekleri sevdim, pasta yedim...Derken dedik ki tekirimle "Hadi buradan mangal partisine". Annemler bekliyordu zira, atladık motora ve dönüş yoluna geçtik. Polonezköy'de vakit geçirdiğimiz yerin papağanı vardı bir tane. Adı Cabbar. Tekirimle resmini çekmeye çalışırken o koca gagasını tekirimin lülelerine doğru salladı gerçi hain ama yine de pek bir ciciydi (Bakınız yukarıda solda kendisi:) ) Neyse, sonra atlarsın motora (Yine anlatım şekli değişti bakının!) bırrrrrrrnn bırnn bırn yapa yapa dönersin İstanbul'un bir diğer ucuna. Bu arada Polonezköy'den dönerken benim bırn bırn yaptığımı ve yolun pek keyifli olduğunu söyleyip bırn bırn almayı düşünenleri kıskandırmaya bilmem gerek var mı? Yoksa hiç söylemeyeyim mi? :) :) :) Sonra akşam gelsin etler, salatalar. Gece 23.30'da eve döndüğümüzde üstümüzden birer kamyon geçmiş gibi sürünüyorduk tabii o başka ama yine de güzel bir gündü. Peki sonra ne oldu? Pazar günü işe geldim, sesim kısık çıkıyor! Olamaz! Sesim benim sermayem (ses sanatçısı tripleri) hemen sıcak bişiler içtim. Sonra uçaklar mı düşmedi, İsrail Gazze'den çekilmeye mi başlamadı!!! Ne ararsan oldu yani! Peki bugün? Irak'ta anayasa düğümü, düşen uçağın esrarı, uçurtma festivali, Gazze'de arbede derken...Huf! Yoruldum! Daha eve gideceğim. Tekirimle açacağız şarabı, balık yiyeceğiz....Hmmmmhh. Acıktım:) Yarın da gün böyle geçebilir. Bakalım. Program için sponsor arama çabalarım da sonuçsuz kalabilir bu yüzden. Bakalım. Yorgunum. Bakalım. Bir de: Başka resimler koymak istiyorum yazımın aralarına ama blogger sadece "sol/sağ üst ve orta" hizalama şekillerine izin veriyor. Bu basit ama benim beceremediğim şeyi bana bıdılayabilecek birileri var mıdır acaba? :)
Huf! İşte başlıyoruz. E-5'ten eve dönüş...Bekle tekirrrrr....Yoldayım:)

Neden?

2005-08-14T02:25:00.000-07:00

Allah'ım neden bütün uçaklar ben çalışırken düşer? Ya da ben çalışırken dünyanın her bir köşesi karışır? Offf. Pazar Pazar! Habercilikte de ruhsuzlaşıyorsun bir yandan. Ölenlere bile üzülemez oluyorsun neredeyse. Her olay bir manasız koşuşturma demek çünkü burada! Oysa ben dün nasıl bırrn bırrn yaptığımı anlatacaktım:) Neyse onu resimler eşliğinde anlatırım uygun bir zamanda artık. Puf! Şimdiden yoruldum. Pazar günü çalışılır mı yaaaaaaaa....

Kedilerim

2005-08-11T23:37:00.000-07:00

Dün bir fırsat bulup diğer blogumu (bkz. Pisi pisi pisi ) biraz düzenledim. Hoşuma gitti:) Slyvester'i çok severim zaten. O yakalayamadığı kuşa da gıcık olurum:) Nedense benim adalet duygum böyle gelişmiş!:) Onu yerleştirdim sol tarafa. Backgroundunu da mor yaptım. Bu işle uğraşmak zevkli birşey aslında. Vakit olsa buraya martı resimlerimi de koysam mesela! Ama önümüzdeki hafta hiç vaktim olmayacak galiba. Ama iş yerinde izine çıkanlar yüzünden işler başıma kaldığında bunalımım çok ağır basarsa yine de bir ara girip birşeyler yazarım herhalde. Ya da umduğum gibi olmaz, bilmiyorum. Ama şimdiden "erken gel-geç git" sıkıntısı bastı beni. Ağustos böyle bir tempoyla bitecek. Son haftalarda hiç bırrrrn bırrrrn yapamadım:( Of zaman ne hızlı geçiyor.

Not: Kedilerden huylanan blog okuyucuları, yukarıdaki linke tıklamayınız. Uyarmadı demeyin:)

Kanatlanmak...

2005-08-10T04:52:00.000-07:00

Bazı alıntılarla günü geçiştirdiğim ve kolaya kaçtığım düşünülmesin (A ha! Endişe ile başladı yazı!Başkaları ne düşünür endişesiyle!). Bazen haber yoğunluğu olmadığında internette son hız sörf yapıp bugüne kadar görmediklerimi ya da okumadıklarımı hazmetmeye çalışırım. Nietzche'ye Alman edebiyatı dersleri aldığım günlerde kafayı takmıştım. Bir de Nietzche manyağı hocamız vardı. Adam içmiş Nietzche'yi adeta!:) Çok güzel yorumlardı aforizmalarını. Daha sonraları o aforizma yorumlaruyla pek çok sınıf arkadaşımızı "pek bir" etklediğini öğrenmiştik dedikodu alemlerinde. Hızlı bir Nietzche'ciymiş anlayacağınız!:) Neyse, bugün de yine aforizmalara uzandım. Bir iki şey var. İçimi rahatlattılar görünce. Biraz anlam kattılar yani düşüncelerime. Mesela şu:

Ne denli yükselirsek, uçmayı bilmeyenlere o denli küçük görünürüz.

Bu iş yerinde sık sık karşılaştığım "selam almayan dangalakları ve işimi zorlaştırmak için bin dereden su getiren tipleri" açıklar sanırım... Tabii bu durumda benim kendini beğenmiş bir salak gibi durup dururken yükseldiğimi (yani onlardan bir gömlek üstün olduğumu) varsaymam gerekiyor. Bir düşünüyorum:

-Hmm..Ben X işini 5 dakikada yaparken şu kişi 45 dakika debeleniyor. Ben haberi yazıp, okuyup, biçimlendirirken bu kişi birilerinin haber yazıp eline tutuşturmasını bekliyor, ben canlı yayında iyi bir iş çıkardığımda (hcalarım aradığında mesela yayından sonra) şu kişi "Aman canım, gereksiz bir yayındı zaten" diye yorumda bulunuyor...Hmmmm...Anlaşılan o ki:

Yükseliyorum! (Mecazi anlamda pek pek tabii:) )

Ve son nokta yine Nietzche üstaddan:

Uçurumları sevenin kanatları olmalı.

Not: Tablo "Fall of ikarus" adlı muhteşem öykülü bir eserdir. Keşke bir gün bir hocamın ağzından dinlediğim gibi size anlatabilseydim. Kısaca: Balmumundan kanatlarıyla hep daha yükseğe çıkmaya çalışan bir çocuğu anlatır. Babasının "çok yükselme" uyarısına aldırmayan İkarus, güneşe o kadar yaklaşır ki kanatları erir. Tablo İkarus'un aşağıda uzanan nehre düşüşünü anlatır. Ve bu öyküde -siz tahmin edin- kimbilir ne mesajlar barındırır;)

Discovery lands safely...

2005-08-09T03:24:00.000-07:00

Discovery döndü! Haber merkezinde 15 gündür Discovery ile yatıp Discovery ile kalkıyoruz adeta! Dünden beri yüreğimiz ağzımızda. Ya düşerse? Neyse ertelendi mertelendi derken gün geldi çattı. Discovery'nin inmesine 10 dakika var. Rejiye sesleniyorum:
-Beni duyuyor musunuz?
-(cızırt -mikrofonun açılma sesi-Yönetmen konuşur) Evet. Geliyor mu mekik?
-Son 8 dakika!
-(Telefonu açar) Giriyor muyuz abi? (Haber müdüründen teyit almaktadır canlı yayın için)
-(Yeniden yönetmen) Girdik, yayındayız...
Spiker konuşur. Ama ben playback istemediğim için duymam. Zira spiker şiştiği an (bu bizim meslekte spikerin böyle canlı yayınlarda artık söyleyecek birşey bulamayıp 'eveleme geveleme' evresine geçişini anlatır) devreye ben gireceğimdir! Kulağımda CNN, dinlerim, heyecanlanırım. Bağdat'ın düştüğü gün gibi bugün de canlı yayında ben olacağım! Vee o an.
-(Yönetmen) Wanna, sendeyiz!
-(içimden) höh! Son 3 falan sayar insan!
Sonra başlarım konuşmaya. Çoktan kararlıyımdır. CNN'de anlatılanları değil sabahtan beri gözümün önünde uçuşan haberleri anlatacağımdır seyirciye. Mesela mekiğin Kennedy'ye değil Edwards'a inmesinin NASA'ya 1 milyon dolara mal olacağını, astronotların elindeki kontrol listesinin tamamlandığını anlatacağımdır! (Ne biçim bir yapıdır bu...yapacağımdır!:))Ve anlatırım...
Yayından çıktığımda 10 dakika geçmiştir sanırım ama canlı yayında ve:
-Discovery yuvasına, dünyaya döndü sayın seyirciler
diyen benimdir:) Hemen Tekirimi ararım:
-Harikaydın!
der...Ve iç çekerim:
-Benin diyen spikere taş çıkartırım ben, ama kader....
:)
Vayyy be:)

Tek düze...

2005-08-08T06:28:00.000-07:00

Tek düze oluyor yaşam gitgide. Geceler aynı, sabahlar aynı. Gitmek isteme(k)ler aynı, gidememe(k)ler aynı. Bir "of" çekme(k)ler, fırsat isteme(k)ler, vazgeçmeler, üşenmeler, kahroluşlar, iç çekişler, yorulmalar, umutsuzlanma(k)lar, onlar, bunlar, nefret, koku, trafik, karanlık, Pazartesi, Salı, haftaiçi, haftasonu...Delicesine aynı! Tek düze, tek, tek, tek, tek, tek, tek, tek, tek, .............

...

Acı (mı) Haz (mı) (?)

2005-08-08T02:57:00.000-07:00

Tekir döndü. İstanbul'un yaz yağmuruyla karşıladık onu:) Ben dediğim gibi "bıdı bıdı bıdı" diye anlattım hemen 3 günde olup bitenleri. Heyecandan sürekli birbirimizin sözünü kestik. Tekirin otobüs anıları ve otobüsten yansıyan Türkiye manzaralarına güldük bol bol:) Pazar günü ise ne yapacağımızı şaşırdık. Tek gün tatilim vardı haftada. Ne yapmalıydık? Hava izin vermedi motoru evde bıraktık. Arabayla ver elini IKEA. Norveç dizaynı bir sürü ıvır zıvır aldık evimize:) Oradan sahile gittik...Gezdik gezdik..Dönüşte evin şeklini değiştirdim biraz. İnsan farklı şeyler görmek istiyor ya zaman zaman. Turunvu vazoları yeşil vazolarla değiştirmekte ya da günlerdir katlamadığın çamaşırları katlamakta fayda vardır diye didindim:) Bugün uzay mekiği Discovery gelecek diye erkenden işteydim. Düşerse bana da iş düşecekti çünkü! Canlı yayın, yabancı kanallardan çeviriler, koşuşturma, rejiye sinir olma, sesçiyle kavga etme...ve bir sürü mesleksel vıdı! Ama dönmedi. Şimdi gözler yarında! Yarın programı sunacağım bir kanala. Of, değişikliğe ihtiyacım var. O kadar "iyi" düşünüyorum, "iyi" bişi olmuyo! Schopenhauer yine haklı mı çıkacak? Adam ne demiş: "Başkalarının acılarını görmek insana haz verir" demiş. Acı ama gerçek değil mi bu?

Bir dönüşün anatomisi...

2005-08-06T03:22:00.000-07:00

Dönüyor. Tekirim dönüyor. Akşam otogardan alıcam onu. İki gündür uğramadığım evimize gideceğiz. Onunla konuşucam, konuşucam, konuşucam...Eğer bayılmazsa biraz daha konuşucam. "Şunu yaptım tekir, bunu yaptım tekir, o 'şöyle' dedi, ben 'böyle' dedim tekir" diye anlatıcam. O da dinliycek. Gamzesi belirginleşecek. Benim konuşma arasına serpiştirdiğim "cozurt diye girdi araya", "höngürt diye atladım" gibi efektlere gülerken daha da güzel gözükcek:) Tekirim gelecek.
...
Tik tak tik tak
...
Geçmiyor zaman! Gel akşam, gel:)

Not: Resimdeki tekir, temsili bir tekirdir (üstelik biraz da kırma bir tekirdir tüylerinden anlaşılacağı üzere:) )

Kutu kutu...

2005-08-05T04:47:00.000-07:00

Bazen kafam bir şeye takılıyor. Haber metnini alıyorum elime. Çalışmak istemiyorum. O sırada kalemle kutucuklar çiziyorum. Küçük çizgilerle birbirine bağlanan kutucuklar. Ne anlama geliyordu bu? Hangi psikolojiyi anlatıyordu?
Offff....
Gitmek istiyorum. Bol güneş alan bir ofiste çalışmak, saçmalıkların daha az olduğu bir iş yapmak ve artık orada kalmak istiyorum! Yoruldum gezmekten. Kendimi bir yere ait hissetmek istiyorum. Ve belgesel seslendirmek...:)

Düşün-ülesi

2005-08-05T02:50:00.000-07:00

“İnsan o kadar acı çeker ki tüm canlılar arasında yalnız o, gülmeyi icat etmek zorunda kalmıştır.”

-Friedrich Nietzche

Gelmiş bulundum...

2005-08-04T02:32:00.000-07:00

Off...Koca yazın en sıcak günlerini yaşıyoruz burada. Sabaha karşı 4'te kalktığımda tamamen suyun içindeydim. 2 koca bardak buzlu su içip uyumaya çalıştım. Bu sabah arabada klima bile kar etmedi. Aman Tanrıııııımm! Eriyeceğiz...
Dün gece ilginçtir oturup zırlamadım. O kadar uykusuzdum ki bloga son yazıyı yazdıktan sonra şarabımdan bir-iki kadeh daha içip koltukta sızdım. Konser vardı TV'de...Uyandığımda müzik yormuştu beni...Bugün iş yerinde hala patron tavrı çekiyoruz! Peki umurumda mı? Hayır! Can sıkıcı tabii. Ama göçmen kuşlar gibi her yıl bu mevsimde iş değiştiren ben, mevsimim geldiği için kaçıp gitme planları yapıyorum. Program ile ilgili hiçbir gelişme yok. Görüşeceğim adamlar ortada yok. Haftada bir gün olacakmış. Canlı...Ah ahh..Bir olsa...Değişiklik...Heyecan! Haftada iki gün tatil! Huf!
Neyse, duydum ki bunlar blog reytingini düşürürmüş;) Ben de yine tam bugüne uygun bir şiir bulmaz mıyım? Bulurum tabii:) Şaka bir yana, buyrun bugün de buradan yakın:

(...)

Şiirler yazdım, kitaplar okudum

Elimde bir bardak aldım, onu yeniden oydum

Derinlerde kaldım böyle bir zaman

Kim bulmuş ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan

Ey yağmur sonraları, loş bahçeler, akşam sefaları

Söyleşin benimle biraz bir kere gelmiş bulundum.

Yoksun!...

2005-08-03T22:05:00.000-07:00

Aşkım! Biliyorum bir gün burayı okuyacaksın. Seni sevdiğimi her gün söylememe rağmen burada da görünce bundan hoşlanacaksın. Biliyorum çünkü şımarmayı seversin. Tekirim, bugün yoksun. Seninle birlikte bütün 'mana'larım yitti. 'Eve gelmeler' anlamsızlaştı. Ezbere sürdüm bugün arabayı. Şimdi sensiz içiyorum. Güzel yüzünü, parmaklarını, elindeki o yara izini, gamzeni, saçındaki her bir dalgayı tek tek özledim...İlk ayrılığımız bu ve her gün, her şeyden sonra sana koşan ben bugün 'hedefsiz kaldım!'...Aylardır benle uyanman, bana sarılman, bana inanman sayesinde ayakta kaldım. Canım her sıkıldığında sana aşık olduğum o ilk günü anımsadım!Bana bugün yazdığın gibi, bir gün bütün bu yaşadıklarımıza 'uzaktan' bakmak istiyorum. Buna inanmak, seni yeniden doyasıya yaşayabilmek için neler vermezdim???!!! Aşkım, sensiz 'hangi' güne uyanacağım? Yeniden doğsam yine sana aşık olmak isterdim tekirimmmm!

Yalnızlık...

2005-08-03T05:53:00.000-07:00

Diyorum ki ben bu akşam kimseyle buluşmayayım. Kimseyi "dün akşam üst kattakiler geldikleri için moralim bozuldu. Sabah onlar gürültü yapmadan uyanayım derken biyolojik saatim beni 6'da kaldırdı. Yorgunum, huzursuzum. Gürültüden, insanlardan ve hatta buralardan nefret ediyorum" diye (diye diye diye) sıkmamayım. Eve gideyim. Aşkımın kokusu a oradayken aşayım bir şişe şarap (kahretsin açamam ki!Onu hep tekirim açardı. Ben ne anlarım şarap açmaktan!Dur bakıyim. olmadı mantarı içine iterim) açayım. Bir de müzik. Fransızca birşeyler belki. Sigaramı da yakayım. Sonra laptopı kucaklayıp internete bağlanayım. Üşenmezsem bloga birşeyler yazyım. Gözlerim iyice biber gibi olup yansın, yansın, yansın. Sonra bir acı yalnızlık bassın beni. Oturup aşkıma birşeyler yazayım dönünce okuması için. Dün benim için kaydettiği kısa videoyu izleyeyim sonra. Sonra gürültü hiç susmasın, o lanet çocuk koca tabanlı ayakkabılarıyla bir parkur halne getirdiği evde bir o yana bir bu yana koşsuun koşsuun. Sonra nefretim kabarsın. Onca sesin (iç ses, müzik, vs) arasında o ayak seslerini duyayım bir tek. "Neden" diye sormaya başlayayım. "Neden ben yalnızca kendimi dinleyemiyorum şu an burada, tam burada!" ve ağlayayım. Gözlerim iyice büzlünce yatayım. Korkayım sonra, uyuyamayayım. Sabah başım dönsün yine. Ve ben kötü bir güne daha başlayayım. İçtiğim şarap da yanıma kar kalsın bari!:) Evet, evet...Ben evime gideyim...

Mutluluk ne ola?

2005-08-03T02:23:00.000-07:00

Baktım hayatım ve anılarım ilgi çekmiyor ben de mutluluk üzerine alıntılarıma devam edeyim dedim:) Gece 4 saat uyuyabilmiş, kocasını 3 günlüğüne şehir dışına uğurlamış, akşam eve gitmek istemeyen, kendisini kalacak yeri olmayan kimsesiz biri gibi hisseden, başkasına kızan müdürüyle tartışmak zorunda kalan ben "mutluluk" kavramı üzerine düşünmeye devam ediyorum.

Buradan yakınız:

"The secret of happiness is to face the fact that the world is horrible, horrible, horrible." Bertrand Russell

Der ki:

"Mutlu olmanın sırrı dünyanın korkunç, korkunç, çok korkunç bir yer olduğu gerçeğini kabul etmekte yatmaktadır"

Bu benim "Direniş acı getirir. En büyük erdemlerden biri de 'kabullenmektir' " yönündeki görüşümü destekler bir laf değil midir sevgili okuyucular? Uygulayamam o başka. Ama akıntıya karşı kürek çekmek değil midir insanı mutsuz eden? Ya da uzak doğu öğretilerinde dedikleri gibi:

"Sert çubuk olma kırılırsın...Yumuşak çubuk ol"

Hmmm....Peki ya daha önce de sorduğum gibi ( bkz. "Quote of the Day - Yorum kısmısı) mutluluk yoksa, zıddı yani mutsuzluk nasıl olsun ki?

Huf! Başım dönüyor!

Günler geçiyor...

2005-08-02T04:49:00.000-07:00

Neden sonra yeni birşeyler yazabiliyorum bloguma...Cumartesi gezmekten yorgun düştük oradan başlıyim :) Kalktık motorla Bostancı'ya gittik önce. İlk olarak ben kullanıyordum motoru tekirim de arkadan bıdırdıyordu "aman da küçük elleriyle motoru da tutarmış" diye:) Sonra E-5'te Topkapı mevkiinde artık rüzgara karşı(n) motoru tutamadığımı fark ettim! Gerçi o esen şeyi rüzgar değil fırtınadan saymak lazım ya neyse!:) Dedim "bu böyle olmayacak. Kollarım tutuldu. Kaç yüz kiloyu bu rüzgarda düz bir çizgide tutmak hiç kolay değilmiş!". Hemen verirsin sağ sinyali. ...(Bu kısımdan sonra anlatımda tense değişmektedir dikkat okuyucu!) Emniyet şeridinde motoru tekire emanet eder, arka koltuğa kurulur bir güzel gezi moduna girersin...Ohhh...Köprüde rüzgar da vardı ama manzara muhteşemdi. Neyse efendim. Sonra Bostancı'dan atlarsın adalar vapurunaMartı fotoğrafı çekmek için kastırırsın gelmez köftehorlar. Birkaç tane çekersin sonra (Ya bir ara koyacağım fotoları ama birşey anlaşılır mı emin değilim. Fotolar evde...Ben işte...ayrı kaldık:) ). Efenim ardından adaya gider iki bisiklet kiralar yolun yarısını (yokuş aşağı olan yarısı) bisikletle, yarısını da (yokuş yukarı olanı tabii) yürüyerek bitirir sonra 20 dakikalık bir tırmanışla Aya Yorgi'ye ulaşırsın. Köfteleri yer, biraları içersin. Oradayken aniden Bostanci'ya pek de uzak olmayan anne babanı görmeye karar verirsin. apar topar kalkıp 6 vapuru ile karşıya geçer, motora atlar sahil yolundan basarsın gaza...Gider gitmez çayını içersin, her gün daha da büyüyen küçük tekir yavrularını seversin, onlar motora bayılır. Sürekli ya kucağına ya motora çıkmak ister. Artık vedalaşma vakti gelince demi alırsın o limandan ve sahilden basarsın karşı yakaya...Avrupa'ya! Gece eve döndüğünde koltukta otururken bile kendini motorda gidiyor gibi hissedersin sonra...En acısı da üzerindeki kolsuz tişörtü çıkarınca 2 hafta tatilden esmer bir tenle dönen sen değilmişsin gibi muhteşem amele yanıkların olduğunu fark edersin. Ateşin de vardır, başın ağrıyordur..."Aman Tanrııııııım" dersin kendi kendine...Başına güneş geçmiştir! (Hatırlayınız Ada'ya ulaşıldığında aranızda geçen diyalog: Tekir: Tühh, şapka almayı unuttuk yine. Sarman: Ah yaaa.Aklımdaydı evdeyken!)

Ertesi gün hem erken uyandırıldığınız hem de çalıştığınız için depresif bir ruh haliyle işe gelirsiniz...Değişik alıntılarla blogunuzu doldurursunuz...Daha ertesi gün (Bkz. 1 Ağustos Pazartesi) yine bunalımdasınızdır. akşam bir seans "kendinize yaptıklarınıza" ağladıktan sonra birden (saat 22.30 civarı) eski çalıştığınız kanala gitmeye (ertesi sabah tabii) karar verirsiniz. Ertesi gün (yani bugün) kanala gidersiniz erkenden. Program projenizi sunacağınız müdürün tatile çıktığını öğrenirsiniz canınız sıkılır...Ama yüzünüzde birkaç eski iş arkadaşıyla muhabbet etmenin verdiği tuhaf gülümsemeyle "nefret duvarı" olarak niteleyebileceğiniz iş yerinize gelirsiniz...Bültenler biter. "Ohhh" dersiniz. Ve oturur bu yazıyı yazar ve yazıyı yazarken "Tüm bunlar 3 gün içinde mi oldu?" diye sorarsınız kendinize....Üstelik kelimelere dökülmeyen pek çok şeyin DAHA olduğunu bilerek bu 3 günde!
Huf!

Quote of the day!

2005-07-31T04:02:00.000-07:00

Bugünkü ikinci post'um...Günün sözü...Bayıldım. İlgilenenler filozof "Zhuang Zi" üzerine yoğunlaşabilirler....

Happiness is the absence of the striving for happiness.

Bilgi acıD/Tır !

2005-07-31T00:14:00.000-07:00

Bu aralar kafamı Schopenhauer'e taktım. Pessimism üzerine söyledikleri hayli ilginç. Pazar Pazar çalışıyor olmam ve dün başıma güneş geçmiş olması (!) nedeniyle keyifsizim. Daha sonra elim giderse birşeyler yazmak istiyorum. (Çünkü) Yazı kalır, düşünce -bile- silinir gider...

İşte, buyrun buradan yakın bir tane:

I have seen all things that are done under the sun, and behold, all is vanity and a chase after wind...For in much wisdom there is sorrow and he who stores up knowledge stores up grief.

Süperrr kahraman!

2005-07-29T00:58:00.000-07:00

Dün akşam bir gaflet ve delalet anında Batman Begins'i izlemeye karar verdik. Hani şu Batman efsanesinin başlangıç yıllarına dönen film...Offf...5 dakka, 10 dakka, 25. dakka...ve YETEEEEEERRRRRRRRRRRRR. Ya nedir bu?Bir kere Yeşilçam filmi gibi montajlanmış. Kopuk ve kesik parçalardan oluşan pre-montaj (böyle bir deyim yok tabii dünya literatüründe henüz:) ) bir filmi andırıyor. Resmen altı üstü insanın kafasını boşaltması için yapılmış bir aksiyon filmini takip ederken yoruluyorsunuz! Neyse, dayanamadık bıraktık izlemeyi. Ama canımızı sıktı. Zaten 8'den önce evde olamıyorum. Yemekti, sohbetti derken dakika sayarak koştura koştura yapıyoruz herşeyi. Bu tuhaf film de yarım saatimizi çaldı! Öyle bir sıkıntı çöktü içime sonra. "Aylar geçiyor, napıcam?" sorusu dolanmaya başladı yine içimde bir yerlerde...Sessizleştim, keyifsizleştim...Sonra "yatalım bari" dedik ve yattık...Uykuya zor daldım...
....
Sabah bir mobilya çekiliyordu üst kattan...
-Gaaacıııııııııırtttt, gartttttt, gurrrrttttt,gırç!
Muhteşem rüyamdan bir el beni çekip aldı! Oysa Amerika'daydım. Bir kıyafet almışım onu denemek için bir yer arıyorum. O sırada karşıma çıkan insanlarla bir hak hukuk sohbetidir gidiyor. Ben yine içimden "ülkeye bak ya. Kanun diye birşey var. Her yerde bir düzen. Bembeyaz, temiz yüzlü insanlar. Herkez kendi işinde gücünde. Ne laf atan var ne dükkan önünde oturmuş çekirdek yiyip ağzının salyalarını akıtan" diye oraları övüyorum kendime...Nasıl keyifliyim. Sonunda kaçıp gitmişim. Akşam yemeğe çıkıcaz. Şöyle iş merkezini andıran bir yerlerde çalışıyorum. Sıcak, sevimli ve zenci bir de iş arkadaşım var. Kadın bana yardımcı olmak için çırpınıyor!
....
üst kattakilere köpürerek kalkıyorum. "Alın o çektiğiniz sandalyeleri de ***" diyorum kendi kendime...Ne güzel rüyaydı. Offf...
Sonra işe doğru yola çıkıyorum. Canım bu sabah Dean Martin dinlemek istiyor. CD'yi takıyorum. Arabamla mutlu mesut E-5'te ilerliyorum. Derken...
Bir şahin beliriyor arkamda. Ama Şahin olduğunu bile önümdeki arabanın dibine girmek pahasına gaza dokunup sonra önümdeki arabaya girmemek için frene bastığım aralıkta görebiliyorum ancak! Adam arabamın o kadar d.tündeki sadece kafasını görüyorum. Arabanın farları falan benim plakaya yapışmış durumda o sırada zira! Sol şeritteyim. Hızım 120-110 arası gidip geliyor. Yandaki iki şerit tıklım tıklım. Köprüye doğru düzenli akan bir trafik var. Önümdeki arabayla da 120 ile giderken bırakmam gereken kadar, hatta daha az bir mesafe var aramızda. Ama gel gör ki bu görgüsüz, saygısız, aldığı nefes bile dünyaya zarar tip sürekli sağ-sol yapıp (nereden geçecekse!) beni geçmeye çalışıyor! Derdi ben değilim aslında. Derdi o şeritteki herkes. Derdi bir PC oyunu zannettiği trafikte bir sağ şerit bir sol şerit arabaların diplerine girip huzursuzluk yaratmak. 20 dakkada gidebileceği yeri böyle yaparak aslında 25 dakkada almak! Neyse tam Mecidiyeköy ayrımına yaklaşıyoruz. Niyetim sol şeritten sağa doğru yavaşça kaymak. Ama hiç boşluk yok. Hızlı akan trafik! Bir ara yan şeritten bir araba sağa kayıyor. Arkamdaki şahıs hemen kendini oraya atıyor. Beni geçecek, sonra önümdekini geçecek falan. Şeytan dürtüyor. Basıyorum gaza. Önümdeki arabayı kollayarak. Geçemiyor. Kuduruyor. Yine arkama giriyor. Sonra, 50 metre sonra yani içimde bir mutluluk hissiyle bulduğum boşluktan Mecidiyeköy ayrımına doğru akıyorum. Kafamı hafifçe çevirip bakıyorum. Bu sefer az önce benim önümde olan arabay aynını yapıyor. Sayıp sövüp işe geliyorum...
O an yine bir süper kahraman olmak istiyorum. Darbe işlemez, kurşun geçirmez, jantlarından çiviler çıkan arabamla İstanbul trafiğine çıkıp böyle abukluklar yapan gereksiz "çöpleri" lav silahımla son yolculuklarına uğurlamak hissi uyanıyor içimde. Hayaller kuruyorum. Adaletin ve kanunu ve hatta trafik polislerinin uzun zaman önce terk ettiği İstanbul trafiğini adam etmek istiyorum! Sonra 13.00 bülteni yaklaşıyor...Ben Avrupa'dan haberlerle biraz sakinleşiyorum. Ohhh...Neyse...

Tuhafsamalardan yansımalar...

2005-07-27T06:45:00.000-07:00

Dün iş yerindeki masamda oturuyorum. Arkamda birinin dikildiğini hissedip irkildim. Zira sırtını bir insana vermektense duvara dönmeyi tercih eden ben haber merkezinin bir sütununun hemen dibinde ikamet etmekteyim. Neyse o daracık alanda biri olduğunu görünce döndüm pek tabii arkama. Bir kız. Tanımıyorum. Sabah gördüm ama herhalde yeni stajyerlerden biridir diye olayın gün ışığına çıkmasını beklemeye başladım:) Neyse, dedi ki:
Kız- Sizinle tanışmadık.
Ben-Merhaba. Ben Wanna.
Kız- Ben de E...
(anlayamadım adını ama tekrar sormadım o an)
Kız- (kısaca duraksadıktan sonra) Ay ben sizin sesinize hayranım.
Ben- (utanarak) Teşekkür ederim. Çok incesin.
Kız- Ben yeni stajyerim
Ben- Hoşgeldin. Bir ihtiyacın olursa çekinmeden sor lütfen.
Kız- Teşekkürler
(ve sahneden çıkar)
(İç ses: Sesime mi hayran? Hmmm....Hoş ya. Kendimi şarkıcı falan gibi hissettim. Bir an imza moduna bile girdim, sonra hemen çıktım :) Seslendirme yapıyordum sabah. Haaa..Orada duydu o zaman. Ya da yayında duydu. Hmm..Dikkatini çekmiş ama bak. Güzel bişi yaa...Maaşallah, maaşallah)
İşte böyle...Güne "ver gazı, ver gazı" şeklinde başladım. Sonrası sıradandı. Başka hayranlarım gelmedi yani. akşam gururla tekirime anlattım. o da
-Yaaa..Ben sana diyorum. Çok güzel geliyor yayında sesin...
dedi.
Ben de kikirdedim:) Neyse bir de eski programımdan aramın iyi olduğu konuklarımdan biri aradı. Bir program projesi var.
-Al, sen yap şunu
dedi.
Ben de:
-Benim için çok zevkli olur sizinle çalışmak
dedim.
Ama büyük iş. Sponsor görüşmeleri, kanallarla flört. Fakat olursa...Bir olursa! Haftada 6 değil 5 gün çalışma fırsatı. Canlı yayında işi bitirip eve gitme imkanı, vs vs...En önemlisi de "selamsız bandosu" kılığındaki bu iş yerinden fıytırma olasılığı! Aman tanrııııııımmmmmm (İzleyiniz: Şahan Gökbakar- Dikkat Şahan Çıkabilir- ) Off..Ağustos da yorucu geçecek. Sonra Eylül'de üst kat komşusu işkencesi başlayacak. Ama, ama, ama....Yapmalıyım. Bu sefer olmalı. Ben bütük gün haber takip etmek istemiyorum. Bunu zaten yapabiliyorum. Ben programcı olmak istiyorum, yine, yeni, yeniden....
Biliyorum ki bana bağlı...O yüzden korkuyorum ya!:)

Bırrrrn bırn bırrrrrrrrrrrrrrnnnnn:)

2005-07-26T03:01:00.000-07:00

Bugün ilk kez motorla E-5'e çıktım. Kalbim ağzımda Haliç'i geçtim. üstüme doğru açısını kapatarak gelen bir otobüsü atlattım. Yokuşta en sağ şeridin en sağında olmama rağmen beni sıkıştırmaya çalışan kamyona "bıırrrn bırrrrrnn" toz yutturdum...Kısacası ben bugün işe motorla geldim :) Tekirim destek olmak için arkamda oturdu. Vardığımızda "Hmm...çok iyi kullanıyorsun bravo" diyip beni yüreklendirdi. Ama hain motorumuz bizi kazıklamaya devam ediyor. Amansız, daha doğrusu tanı konulamayan bir rahatsızlığı var. O servis senin bu servis benim dolaşıyoruz. Bunaldı tekirim de bütün gün o adamlarla uğraşmaktan. Ama o rüzgar nasıl güzel birşey...Motorla bırn bırn bırrrrrrrrrrrrn yapmak ne büyük mutluluk...Hızlanmak için basılan gaza bitiyorum!:) Ha yine mutsuz uyandım o başka!:)

Boş-luk-ta-n tınılar...

2005-07-25T01:50:00.000-07:00

Bazen içim bomboş oluyor. Ne bir damla arzu ne bir damla istek kalıyor...Hani sabah kalkıp işe gitmek istememek, hatta kahvaltı bile etmemek, hatta mümkünse nefes bile almadan zamanın "o" diliminde kendimi daha iyi hissedene kadar asılı kalmak düşüncesi sarıyor beni. Bugün de o günlerden biri. Günlerin uykusuzluğu yavaş yavaş vuruyor bedenimi. Ne yapacağım bilmiyorum. Hayır, hayır! Ne yapmalıyım, asıl onu bilmiyorum. Ne zaman bir adım atacağım? Ne zaman elimdekilere yazık etmeyi bırakacağım? Ne zaman kendime acımaktan vazgeçip nefes almaya başlayacağım? Bunları düşündükçe kızıyorum. Sağımda solumda kızgınlığın yakıcı elleri dolanıyor. Başımın içinde perili evin tekinsiz misafirleri cirit atıyor. Kendime kızmaktan kendimi yaşayamıyorum. Sonra soluma dönüyorum. Yattığın yere...Hem huzur kaplıyor içimi hem korku. Ya sen, her nefesimin yegane sebebi, bir gün yanımda olmazsan?
.......
.......
.......

Polisiye gecesi

2005-07-24T00:05:00.000-07:00

Bugün pazar ya işten yine erken kaçtım. Allah'ım bugün ne çok iş vardı. Çıkar ayak (bu gider ayak değil miydi?:)) seslendirmeler geldi onları halledip nasıl kaçtığımı bilemedim. Müdüre sadece 'gidiyorum' dedim 'gidebilir miyim?' demedim yani:) Cold case ile başladık geceye.Yemeği de televizyon karşısında yedik:) Şimdi X Files var, onu bu aralar pek tutmuyorum. CSI New York'a dek bir ara verdim. Fiziksel olarak kime benzenek istersin deseler sanırım yanda resmi görülen kadına benzemek isterdim. Gerçi doğruyu söylemek gerekirse dönem dönem 'Vaaay hoş bir tip şunun gibi olmak vardı' dediğim de olmuştur. Bu aralar da bu kadın işte. Kendimi pek beğenmiyor değilim gerçi. En azından sıradışı bir tipim olduğunu inkar edemem ama yine de bu kadar karizmatik olmayı gerçekten isterdim. Neyse uzun lafın kısası dizide bir şey soruyorla kahramanımıza:'15 yaşındayken gelecekte olmayı istediğin yerde misin?' diyorlar...O da 'Hayır' diyor. Ben soruyorum kendime:

-Wanna, hayallerinin neresindesin?

-W:Hayal mi? Onları hatırlamıyorum bile...

Bilmem anlatabildim mi? Gerçi hayat her istediğimizi bize sunmak için bekleyen bir iyilik meleği değildir ama nedense hep 'hepsi' olsun isteriz. Aşkımız yanımızdadır ama biz işte de mutlu olmak isteriz. Evimiz vardır ama biz o semtte değil başka bir yerde uyanmak isteriz. Ve elimizde pek çok şey vardır ama tembel olduğumuzu bile bile oturur kaderi suçlarız. Sonra da bunları yazarken bile 'hayat bana gülümseseydi ben de ona gülümserdim' deme cüretini göstermekten hiç mi hiç çekinmeyiz:)

Bilmem anlatabildim mi?

Bir piknik anısı...

2005-07-23T22:55:00.000-07:00

Bugün dedik ki kalkıp pikniğe gidelim. Üstelik motorla gidelim ki dönüşte cehenneme dönen trafiğe de girmemiş olalım...Eh motorun bagajını doldurduk...(Bu noktada bagajın bir resmini koymak isterdim aslında. Böylece mucizevi eşya sıkıştırma yöntemimiz hakkında sizi biraz olsun fikir sahibi yapabilirdim ama maalesef dönüşte çok yorgundum resim çekmek aklıma bile gelmedi)Neyse çocuklar gibi şen vardık Kumburgaz'daki piknik yerine. Çok yedik ya. Kendimizi yitirdik yani. Klasik piknik şişkinliğinin ardından yakında bulunan bir akrabamızı ziyaret edelim dedik. Ama yolda sevgili motorumuz, ailemizin en junior üyesi başladı bize kazık atmaya...Gaz veriyoruz almıyor!I ıhh...Gitmiyor. Yani gidiyor da 50-60 arası bişiyle gidiyor. Yani oradan yola çıktıktan sonra eve kadar 60 km yolu nasıl geldik bir biz biliriz. Kocam Pazartesi hain junior'ı servise götürecek. İlgi istiyor köftehor belli ki!:) Neyse yine de güzel bir gündü. Özellikle millet TEM'de gişelerde beklerken motorla yandan vınnnn diye en öne gidip arabanın birinden kibarca izin isteyip arkada 50 arabayı beklerken bırakmak süperrdiii....Motorun faydaları ders no:1 :)Yolda en güzel manzaralardan biri de ayçiçeği tarlalarıydı. Koca bir tarla dolusu sarı kafalı çiçek düşünün ki hepsi güneşe dönsünler yüzlerini ve akşam yine ip gibi hepsi boyunları eğik güneşi beklemeye başlasınlar...Bayılırım ayçiçeklerine...Nasıl bir örnek, nasıl sarı, nasıl bilmiş çiçektir onlar...İşte böyle güzel ve yorucu bir gündü...Anlatacak daha çok şey vardı ama bilgisayarımın kasası kısa devre yaptığı için bir başka PC kullanmaya başladım. Klavyesine alışamadım henüz. Ayrıca siteme eklediğim ankete sadece bir kez oy verilmiş...Bıh...Sanırım fazla ziyaretçim olmadığından ya da herkes iş yerindeki tiplerden memnun olduğundan:) Bilemiyorum...Yorgunum kendime çekiliyorum...

Siz hala anketlileştiremediklerimizden misiniz?

2005-07-22T05:44:00.000-07:00

Bir de anket koydum sidebarıma. Son mevzuum iş yerinde sürekli birbirlerine "canım, cicim" diye hitap edip birbirlerinin arkalarından konuşan yaratıklar. Böyle olmadığım için uzaylı gibi bakıyorlar bana. Dün bir de bunlardan birini azarladım. Zaten vücudunun her yanından fışkırmış olan kompleks çıbanları bugün iyice patlamış!Ha haaaa...Sizin gibi olmıycaaaaaaaaammmmmm
İşte böyle...:)

Bilip de diyemediklerim...

2005-07-21T04:47:00.000-07:00

Biliyorum. Her ikimizin de kendine göre nedenleri var - Birbirimizi anla-ya-mamak için. Ve her ikimizin de korkuları. Ve bazen hepsi karşılaştığında bir yemek masasında -biliyorum - her ikimiz de kaçıp gitmek istiyor ama bu arzunun verdiği çaresizlik hissiyle birbirimize saldırıyoruz. Çaresiz saldırganlarız biz ve suç aletimiz anlayışsızlığımız. Çünkü -sevgilim- sen de ben de -her ikimiz de- basit birer insanız...Ve her birimizin -biliyorum- kendine göre nedenleri var. Diğerini anla-ya-mamak için...

"Görsün gününü" şiiri

2005-07-20T05:03:00.000-07:00

Uzun zamandır bu şiiri arıyordum. Buldum. Bugün bende bir renk yok bari web alemine böyle renk katayım. Muhteşem bir şiir. Paylaşın efenim:)

Rahatı Kaçan Ağaç

Tanıdığım bir ağaç var
Etlik bağlarına yakın
Saadetin adını bile duymamış
Tanrının işine bakın.
Geceyi gündüzü biliyor
Dört mevsim, rüzgârı, karı
Ay ışığına bayılıyor
Ama kötülemiyor karanlığı.
Ona bir kitap vereceğim
Rahatını kaçırmak için
Bir öğrenegörsün aşkı
Ağacı o vakit seyredin.

İş yerini ele geçirdim!

2005-07-19T06:32:00.000-07:00

Bugün hava ve yol durumunu da bana okuttular. Yuh artık. Kanalı A'dan Z'ye emanet edin bari! :) Kanalı ufak ufak ele geçirme planım başarıya ulaşıyor sanırım:)
Bu yazımı internette bir başka gezi delisinin çektiği resimler arasında buldum. Aldım:) Benim de Paris resimlerim vardı ama PC'm defalarca çöktükten sonra hangi CD'nin içinde kaldılar bilmiyorum. Nostalji yapabilmek için onları bulmaya karar verdim...Birazdan çıkıcam. Eve gitmek istiyorum...

Yaşanılası bir yaşam (mı)(?)

2005-07-18T02:16:00.000-07:00

Şöyle bir göz attım bloguma. Ya hiç mi ilginç birşeyim kalmamış benim yazacak. Gerçi günlük bu değil midir? Ya aşık olduğumuzda ya da mutsuzken yazarız ya. Çok yopunsa kafamızı meşgul eden düşünce o zaman bir tek ona anlatarak rahatlarız. Kimse bilmesin isteriz. Yalnızca biz ve bize katlanmak zorunda olan kalemimiz...Şimdilerde klavye oldu tabii o emektar kalem. Ama burada durum farklı. Birileri okusun istiyorsun içten içe. "Ben de senin gibi hissediyorum" diyen birileri çıksın diye bekliyorsun. Ama bir bakıyorsun anlatacak birşeyin kalmamış. O kadar sıradanlaşmışsın ki...yazamıyorsun...
Tamam tamam:) Uzun lafın kısası anlatacak hiçbirşeyim yok yine...En son tatilde olmuştu herhalde. Aslında tatilden kalan çok şey var ama resimlerle desteklemek istiyorum onları. Resimler evde. Eve gittiğimde saat akşamın 8.30'u oluyor. Pek birşey ile ilgilenemiyorum. Dün akşam erken kaçtım mesela işten. Koşa koşa Cold Case, X Files, CSI New York sıralamalı dizileriMİ izlemek için eve gittim. Gece rüyamda bile dedektif olmuştum, o kadar izlemişim yani. Bizim uzun zamandır her Pazar'ımız böyle geçiyor kocamla...O da bayılıyor. Dün bir de yeni keşfettiğimiz yengeç etiyle mezelediğimiz şaraplarımızı içtik! Peh gören de sosyete sanır. Ama süper meze oldu. Surimi...Tavsiye ederim. Sabah bu kez kapıcının "Uguuuuuuuuuuuuur" diye çığırmasıyla uyandım. Küfrederek tabii. Yok uyku bana haram olmuş. Bari verimli birşeyler yapsam diyorum. Mesela sabah progamında yağlı poğaçaları yiyerek aldığım kiloları versem. Motora binsem ya da. Aylarca aradım ben o motoru. Ama binemiyorum. Tatilde tekirim (kocam) motordam düşmem konusunda gerekli katkıları (ya zaten ikimiz de zayıf değiliz. Bir de niye arkamda oturup motorun çantasına yaslanıyor ve minicik motorun ön tekerleğinin yerden kalkmasına sebebiyet veriyorsun ki!?:) ) esirgemdiğinden beri bir ürkek oldum. Dizimde zaten birkaç yıldır bir sorun var. Sen kalk o diin üstüne düş! Adım atamadım kaç gün. Topallayarak merdivenlerini çıkıyordum otelin. Hmm..Tam brainstorming oldu..Nereden başladım nereye geldi konu!Dün bir arkadaşımla konuştuk telefonda.
O: Eeeee, anlat bakıyim. Sende vardır bişiler
Ben: Yoo....uyuz uyuz oturuyorum. Hiçbir şey yok..
O: Hadi canım senin anlatacak birşeyinin olmadığı görülmüş şey mi?
Ben: (İç ses: İçimi acıttı bu gerçek) Eeee...mmm...bugün öyle işte..Sen anlat bakıyim tatilde ne yaptın? Uçak nasıldı?
O gideli sadece iki hafta olmamış mıydı?Ondan önce de ben iki hafta yoktum. Yani bu sürede bile çöküşüm bu kadar hızlandı mı? Neçabuk eriyorum. Artık tüm süreç hızlandı. Küçük kurtalr beynimi kemiriyor ve ben ilk kez hakkında gülecek birşeyler bulamıyorum...
Bir de sabah geldim "Müdür daha erken gelsin diyor" dediler...Tamam 11'de işe gidilmez ama napıyim haberleri daha erken yazdığında da erken bitiremiyorsun ki burada işini...Yarın daha erken gelmeye çalışıcam. ama 10.30'u geçer bence.Daha fazla trafik canavarlığı yapamam. Benzin ucuz bişi değil ki!
:) Böyle işte...Güneşimin altında anlatacak yeni bir hikayem yok...

Not:Resimdekinin adı da "Bilmiş":) Bunun ismini ben koydum. polonezköy'de göl kenarında ikamet ediyor kendileri...